వేడాం కాళికా మాత లీల

2013-08-11 10.07.44ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయే సంఘటన జరిగి దాదాపు రెండు సంవత్సరాలు అవుతోంది. శ్రీకాళహస్తికి దగ్గరలో వేడాం అనే ఊర్లో దక్షిణ కాళికా మాత ఆలయం ఉంది. ఊరికి వెళ్ళినప్పుడల్లా అప్పుడప్పుడూ ఈ ఆలయాన్ని సందర్శించి రావడం నా అలవాటు. శ్రీకాళహస్తి ఆలయానికి దక్షిణ దిశగా వెళితే ముందుగా నందనవనం (లోబావి, భరద్వాజ తీర్థం అని కూడా అంటారు), ఆ తరువాత శుకబ్రహ్మాశ్రమం, వేడాం, రామాపురం అనే ఊర్ల మీదుగా పాపానాయుడు పేట చేరుకోవచ్చు. ఈ దారి అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. ప్రశాంతమైన వాతావరణం. రోడ్డుకు ఎడం వైపు కైలాసగిరి కొండలు, కుడి వైపున సువర్ణ ముఖి, రోడ్డుకిరువైపులా చెట్లు, పచ్చటి పొలాలు, పెద్దగా వాహన సంచారం లేని రోడ్డు. నాకు చాలా హాయినిచ్చే ప్రయాణం. వేడాం దాటుకుని వెళితే వచ్చేది వేయి లింగాల కోన. ఒక కొండ ఎక్కి దిగి, మళ్ళీ ఇంకో కొండ ఎక్కితే అక్కడ వేయిలింగేశ్వరుడు కొలువుంటాడు. దగ్గర్లోని ఓ చిన్న జలపాతం కూడా ఉంటుంది. ఇక్కడికి కూడా అప్పుడప్పుడూ వెళ్ళి రావడం మామూలే.

అలవాటు ప్రకారం ఓ సారి కాళికా దేవి దర్శనం కోసం వెళ్ళాం. దర్శనం చేసుకుని వస్తుంటే ఆలయ ప్రాంగణం లోపల ఓ బోర్డు కనిపించింది. వేడాం గ్రామస్తులంతా కలిసి ఆలయ నిర్వహణకు, అభివృద్ధి కోసం ఓ ట్రస్టుగా ఏర్పడ్డారని, విరాళాలు సమర్పించాలనుకునే భక్తుల కోసం బ్యాంకు అకౌంటు వివరాలు ఇవ్వబడ్డాయి. బెంగళూరుకు వచ్చాక మనకు తోచిన విరాళం ఆన్ లైన్ ట్రాన్స్ ఫర్ చేద్దామని నా ఫోనులో అకౌంటు నంబరు నోట్ చేసుకున్నా. ఇంటికి రాగానే దాని సంగతే మరిచిపోయాను. ఇంక బెంగళూరుకు రాగానే అస్సలు ఆ అకౌంటు నంబరు తీసుకున్నానన్న సంగతే మరిచిపోయాను.

నెలాఖరు వచ్చింది. నెలలో 25 వ తేదీకే జీతం ఇచ్చెయ్యడం అప్పటి మా కంపెనీ (McAfee) పాలసీ. ఇంటికి డబ్బులు పంపించాలి. నా HSBC బ్యాంకు ఖాతా నుంచి పేయీ యాడ్ చేసుకుని ట్రాన్స్ ఫర్ చేసే సౌకర్యం గురించి నాకంతగా తెలీదు. పంపించాల్సి వచ్చినప్పుడల్లా మొబైల్ నంబరులో మా నాన్న అకౌంటు నంబరు చూసుకుని ఎంటర్ చేయడం, పంపించేయడం. ఈ సారి కూడా డబ్బు పంపించి, అలవాటు ప్రకారం మరుసటి రోజు మా నాన్నకి ఫోన్ చేశాను డబ్బులు తీసుకున్నారా లేదా అని. డబ్బులు ఇంకా రాలేదే అన్నాడు మా నాన్న. నాకు చిన్నగా అనుమానం కలిగింది. మామూలుగా అయితే ఒక రోజుకు మించి సమయం తీసుకోదే అనుకుంటూ నా ఆన్ లైను అకౌంటులోకి లాగిన్ అయి చూశా. అనుమానం లేదు. ట్రాన్స్ ఫర్ అయింది. నా ఖాతాలోనుంచి అమౌంటు కూడా తగ్గింది. కాల్ సెంటర్ కు ఫోన్ చేశా. అవతలి ఖాతాను బదిలీ అయిపోయినట్లు చెప్పారు. అంటే నేను డబ్బులు ఎవరికి పంపించినట్లు?

మళ్ళీ ఆన్ లైను అకౌంటులో స్టేట్మెంట్ చూశా. గత నెలలో ట్రాన్స్ ఫర్ చేసిన అకౌంటు నంబరు, ఈ నెలలో ట్రాన్స్ ఫర్ చేసిన అకౌంటు నంబరుతో పోల్చి చూశా. అనుమానం నిజమైంది. ఇది ఖచ్చితంగా వేరే అకౌంటు నంబరే. మరి ఈ అకౌంటు నంబరు ఎవరిది? ఎంత ఆలోచించినా సమాధానం తట్టలేదు. ఆ నంబరు ఫోన్ లోనుంచే కదా కాపీ చేశాను. ఫోను లో చూశా. ఎప్పుడూ అమౌంట్ పంపించే మా నాన్న నంబరు పక్కనే స్టోర్ అయింది నంబరు. మిగతా వివరాలేమీ లేవు. మరి ఈ నంబరు నా ఫోన్ లోకి ఎలా వచ్చింది? చాలా సేపు బుర్ర పనిచేయలేదు. ఒకవేళ ప్రతిసంవత్సరం ఎల్ ఐ సీ పాలసీ ప్రీమియం పంపించే ఏజెంటుది కానీ కాదు కదా? అది కూడా కాదు. మరి ఈ అకౌంటు నంబరు ఎవరిది? అకౌంటు నంబరిస్తే పేరు చెప్పగల ఆన్ లైను సర్వీసులున్నాయేమోనని చూశా. కేవలం బ్రాంచి వివరాలు మాత్రం దొరికాయి. మా నాన్న ఖాతా ఉన్నది. ఈ ఖాతా ఉన్నది ఒకటే బ్రాంచి. అది శ్రీకాళహస్తి ఎస్బీఐ మెయిన్ బ్రాంచీలోనే. ఆ అకౌంటు నంబరు చెప్పి ఖాతాదారు ఎవరో తెలుసుకోమని మా నాన్నకు చెప్పా. మరుసటి రోజు మా నాన్న వివరాలు కనుక్కోవడానికి ముందే మనసు కాస్త ప్రశాంతం చేసుకుని నెమ్మదిగా ఆలోచించా అప్పుడు గుర్తుకు వచ్చింది అసలు సంగతి! మర్నాడు మా నాన్న వెళ్ళి కనుక్కుంటే అదే తేలింది.

అంటే నేను మరిచిపోయినా కాళికాదేవి నా దగ్గర విరాళం తీసుకుంది. కానీ ఇప్పుడు అంత మొత్తం ఇచ్చుకునే పరిస్థితిలో లేనమ్మా అనుకున్నా మనసులో. నీ దయవల్ల మేం చల్లగా ఉంటే ఎప్పుడైనా అంత సమర్పించుకుంటాంలే అంది మా శ్రీమతి. తరువాత మా పెద్దబావ, ట్రస్టు బోర్డు సభ్యులు తెలిసిన ఇంకో ఆయన వెళ్ళి వాళ్ళకి జరిగిన సంగతి వివరించారు. ట్రస్టు బోర్డు సభ్యులంతా చర్చించుకుని సహృదయంతో డబ్బు తిరిగి ఇచ్చారు. అందులో కొంత విరాళంగా ఇచ్చి మిగతా డబ్బులు ఇంటికి తీసుకువచ్చాడు మా బావ. మిగతా ఋణం కూడా తొందరగా తీర్చుకోవాలి. లేకపోతే లావైపోతాం 🙂

ప్రకటనలు

దేవుడి ముందు అంతా బిచ్చగాళ్ళే

రజనీకాంత్ ఎన్నో కష్టాలనెదుర్కొని పైకి వచ్చాడు. చిన్నప్పటి నుండి దైవభక్తి మెండు.
బోలెడంత పేరు ప్రఖ్యాతులు, ధనం వచ్చి పడినా ముందున్న స్వేచ్ఛ కోల్పోయాననే బాధ మాత్రం ఉండేది. తరచు ఆలయాలకు వెళ్ళడం ఆయనకు ఇష్టం.
కానీ జనాలు చూసి గుర్తు పడితే మాత్రం ఇబ్బందే. అందుకని అప్పుడప్పుడు మారు వేషంలో గుడికి వెళ్ళి దైవ దర్శనం చేసుకొస్తుండేవాడు.
అలా ఒకసారి ముతక పంచ, చొక్కా వేసుకుని ఒక దేవాలయానికి వెళ్ళాడు. కొంచెం దూరంలో కారు ఆపి ఒక కాలు కుంటుతూ నడుస్తూ గుడికి వెళ్ళి దర్శనం కూడా చేసుకున్నాడు. కానీ తిరిగి కారు దగ్గరకు వస్తుంటే మాత్రం ఒక గుజరాతీ మహిళ ఆయన అవతారం చూసి బిచ్చగాడనుకొని ఒక పది రూపాయలు ఇవ్వజూపింది. రజనీ మారు మాట్లాడకుండా అది తీసుకుని నెమ్మదిగా కారు దగ్గరకు వెళ్ళి ఎక్కబోతుండగా ఆ మహిళ వచ్చి మళ్ళీ పరీక్షగా చూసి ఆయన కళ్ళలో కాంతిని గమనించి


“క్షమించండి. మిమ్మల్ని బిచ్చగాడనుకొని పదిరూపాయలిచ్చాను. దయచేసి ఏమీ అనుకోకుండా అదిలా ఇచ్చెయ్యండి” అన్నదట.


అందుకు రజనీకాంత్

“నేను ఎంత ఎదిగినా భగవంతుడి ముందు బిచ్చగాడినేనని గుర్తు చేస్తూ నాకీ పది రూపాయలు ఇచ్చాడు. నువ్వు కేవలం నిమిత్త మాత్రురాలివే. కాబట్టి ఇది నాదగ్గరే ఉంచుకుంటా”నని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడట.

ఇది రజనీకాంత్ గురించి ఆయన స్నేహితుడు బహద్దూర్ ఆయన జీవితచరిత్రలో ఉటంకించిన సంఘటన!

పావ్‌హరి బాబా జీవితంలో ఒక సంఘటన

పావ్‌హరి బాబా జీవితంలో చాలా భాగం తన ఇంటి లోపలే ఒక భూగృహాన్ని నిర్మించుకుని అందులో నివాసముండేవాడు. ఒకసారి అక్కడికొచ్చిన సందర్శకుడు ఆయన్ను ఒక ప్రశ్న వేశాడు.

“స్వామీ మీరు బయటికి వచ్చి మీ శిష్యుల్ని తయారు చేసి అందరికీ సహాయపడవచ్చుగా?”

అందుకాయన తనదైన శైలిలో నవ్వుతూ ఈ కథ వినిపించాడు.

ఒకానొక ఊర్లో ఒక వ్యక్తి ఏదో నేరం చేశాడు. దానికి శిక్షగా ఆ గ్రామ పెద్దలు అతని ముక్కు కోసేయాలని శిక్ష విధించారు. ముక్కులేని తన అందవిహీనమైన ముఖాన్ని ఇతరులకు చూపించలేక ఆ వ్యక్తి దూరంగా అడవుల్లోకి పారిపోయి వచ్చాడు. ఆ విధంగా పారిపోయి వచ్చిన అతను పులి చర్మం భూమ్మీద పరుచుకుని ఎవరైనా అటుగా వస్తున్నట్లు గమనిస్తే తపస్సు చేస్తున్నట్లు నటించసాగాడు. ఈ విధంగా చేస్తుండటం వలన జనాలు అతనికి దూరంగా ఉండకుండా ఈ సాధువెవరో ప్రత్యేకంగా ఉన్నాడనుకొని ఆయన దగ్గరకు రావడం మొదలుపెట్టారు. ఇక ఈ అడవిలో జీవితం ప్రశాంతంగా సాగిపోతుందనుకున్నాడు. అలా కొన్నేళ్ళు గడిచాయి. చివరికి అతని చుట్టూ చేరిన జనాలు ఆ మౌనసాధువు నోటి నుండి ఏదో కొంత సందేశం వినాలనుకొన్నారు. వాళ్ళలో ఒక యువకుడు తనకు సన్యాసం ఇవ్వాల్సిందిగా పట్టుబట్టాడు. చివరికి ఇది ఎంతదాకా వెళ్ళిందంటే ఆ సాధువు అలా చేయకపోతే మొదటికే మోసం వచ్చేట్లుంది. ఒకరోజు సన్యాసి తన మౌనాన్ని వీడి సన్యాసం కావాలనుకుంటున్న యువకుడిని మర్నాడు ఒక పదునైన కత్తిని తనతో తెచ్చుకోమన్నాడు. ఆ యువకుడు తన కోరిక ఇంత సులభంగా నెరవేరుతున్నందుకు ఆనందపడుతూ  వెళ్ళి మరుసటి ఉదయం పదునైన కత్తితో వచ్చాడు. ఆ సన్యాసి యువకుణ్ణి ఒక నిర్జన ప్రదేశానికి తీసుకెళ్ళి ఏం జరుగుతుందో తెలిసేలోపు అతని దగ్గరున్న కత్తి తీసుకుని ఒక్క వేటుతో ముక్కును కోసేశాడు.
“శిష్యా నేను ఈ విధంగానే సన్యాసంలోకి ప్రవేశించాను. అందుకనే నీకు కూడా అలాగే సన్యాసం ప్రసాదించాను. అవకాశం వస్తే సన్యాసం కోసం నీ దగ్గరకు వచ్చినవాళ్ళకు కూడా ఇదే విధంగా అనుగ్రహిస్తావు కదూ?” అన్నాడు.
ఆ యువకుడు తనకు ఒనగూడిన సన్యాసం వెనుక రహస్యాన్ని ఎవరితో చెప్పుకోలేక తన గురువు గారి ఆజ్ఞ మేరకు అవకాశం ఉన్నంతమందిని సన్యాసులుగా మార్చివేశాడు. ఆ విధంగా ముక్కుల్లేని సన్యాసి పరంపర ఒకటి ప్రారంభమైంది.”

పావ్‌హరి బాబా ఆ కథ అక్కడితో ఆపి “నన్ను కూడా అలాంటిది ఒకటి ప్రారంభించమంటావా నాయనా?” అని అడిగాడు.
ఈ సమాధానం ఆయన సరదాగా చెప్పినా మరో విధంగా కూడా సమాధానమిచ్చాడు.
“భౌతికంగా చేసే సహాయమే సహాయమని నీవనుకుంటున్నావా? శరీరంతో సంబంధం లేకుండా ఒక మనస్సు మరో మనస్సుకి సహాయపడలేదునుకుంటున్నావా?” అని ఎదురు ప్రశ్న వేశాడు. ఆయనకు బాబా అంతరంగం అర్థమయ్యింది.

ఇంకా స్వామి వివేకానంద ఆయన గురించి చెప్పేదేమిటంటే

“ఇలాంటి వాళ్ళు తమ జీవితం ద్వారానే మనుకు బోలెడంత జ్ఞానాన్ని ఇస్తారు. మనిషిలోని అంతర్గత క్రమశిక్షణ ద్వారానే నిజాన్ని తెలుసుకోగలడని వారికి తమ మనసులో స్థిరంగా నాటుకుపోయి ఉంటుంది. అందుకే తమకు తెలిసిన విషయాలను ఇతరులకు బోధించాలనుకోరు. ఒక వేళ అలా బోధించినా అవి అందుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నవారికే అవి బోధపడతాయి.”

రూపాయీ రూపాయీ నువ్వేం చేస్తావు?

ఇద్దరు మిత్రులు ఒక రోజు ఉదయం ఒక నిర్జనారణ్యం గుండా నడుచుకుంటూ వెళుతున్నారు. అకస్మాత్తుగా వారి సమీపంలోని ఒక పొద వైపు నుంచి ఓ సన్యాసి ఆదుర్దాగా, ఆయాసంతో రొప్పుతూ వస్తూ కనిపించాడు. వాళ్ళిద్దరూ ఆయన్ను ఆపి “ఏం జరిగింది? ఎందుకలా భయపడుతున్నారు?” అని అడిగారు.
అందుకాయన “అదిగో అక్కడ కనిపిస్తున్న పొదలో మనుషుల్ని చంపేది ఉంది.”
వాళ్ళిద్దరూ భయంతో “అంటే అక్కడ పులి ఉందా?” అని అడిగారు.

“కాదు. కానీ దానికన్నా ప్రమాదకరమైనది. నేను కొన్ని మూలికల కోసం తవ్వుతుండగా అది బయటపడింది.” అన్నాడాయన.
“ఇంతకీ ఏమిటది?” అని అడిగారు వాళ్ళిద్దరూ కంగారుగా.
“బంగారు నాణేల గుట్ట” అన్నాడు సన్యాసి.
వాళ్ళిద్దరూ సంతోషంగా ముక్తకంఠంతో “ఎక్కడ?” అని అడిగారు.
“అదిగో ఆ పొదల్లోనే” అని వేలు చూపించి చక్కా తన దారిన పోయాడా సన్యాసి.
వాళ్ళిద్దరూ ఆ వేపు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి చూస్తే నిజంగానే అక్కడ బంగారు నాణేలు కనిపించాయి.
“ఈ సన్యాసులెంత మూర్ఖులు? నిక్షేపాన్ని పట్టుకుని మనుషుల్ని చంపేది అంటాడేమిటి?” అన్నాడొక మిత్రుడు.
“ఆయనంటే అన్నాడులే. ముందుగా ఇప్పుడేం చేద్దామో ఆలోచిద్దాం. పట్టపగలే బహిరంగంగా దీన్ని మోసుకుపోతే ఊర్లో జనాలు అనుమానపడే అవకాశం ఉంది. మనలో ఒకరం దీనికి కాపలాగా ఉందాం. మరొకరు ఊర్లోకి వెళ్ళి భోజనం తీసుకు వద్దాం.” అన్నాడు మరో మిత్రుడు.
అనుకున్నట్టే ఒక మిత్రుడు బంగారానికి కాపలాగా ఉండి రెండోవాణ్ణి ఊర్లోకి పంపించాడు.

ఈలోగా మొదటి వాడు ఇలా అనుకున్నాడు.
“ఛ. ఈ రోజు నేను ఒంటరిగా ఇక్కడికి వచ్చుంటే ఎంత బాగుండేది? ఇప్పుడు అనవసరంగా నేను అతనికి సగం బంగారం ఇవ్వాల్సి వస్తుంది. బంగారం కూడా మరీ ఎక్కువగా లేదు. నా కుటుంబం చాలా పెద్దది. దాన్ని పోషించడానికి ఈ బంగారం అంతా నాకే దక్కితే బాగుంటుంది కదా! వాడు వచ్చీ రాగానే కత్తితో పొడిచి చంపేస్తాను. ఎవరికీ అనుమానం రాదు. బంగారం అంతా నేనే తీసుకోవచ్చు.” అలా అనుకుని కత్తిని నూరి సిద్ధంగా ఉంచుకున్నాడు.


ఇదిలా ఉండగా ఊర్లోకి వెళ్ళిన రెండో వాడు ఇలా ఆలోచించాడు.
“వాడికి సగం భాగం ఎందుకివ్వాలి? మొత్తం బంగారం నేనే తీసుకుంటే పోలా! అసలే నాకు చాలా అప్పులున్నాయి. నా జీవితంలో నేను ఏదీ వెనుకేసుకోలేదు. వాడికేమో అప్పులు లేవు. ఉన్నవాళ్ళు స్నేహితులుగా ఉన్నారు. కాబట్టి ఖచ్చితంగా బంగారమంతా నాకే దక్కాలి. కాబట్టి నేను తీసుకెళ్ళే భోజనంలో విషం కలుపుతాను. అది తిని వాడు చనిపోతాడు. ఎవరికీ తెలియకుండా బంగారమంతా నేనే తీసుకోవచ్చు” అనుకున్నాడు.


అలా అతడు భోజనంలో విషం కలిపి మిత్రుడి కోసం నిధి దగ్గరకు తీసుకెళ్ళాడు. అతను దగ్గరికి వెళ్ళగానే అక్కడే కత్తితో పొంచి ఉన్న రెండోవాడు ఒక్క ఉదుటున మీదకు దూకి కత్తితో పొడిచి చంపేశాడు.
“పిచ్చివాడు. సగం బంగారం కోసం ప్రాణాలు పోగొట్టుకున్నాడు. ఇంక నేను భోంచేస్తాను.” అనుకుని
ఏ మాత్రం అనుమానం లేకుండా తెచ్చిన అన్నాన్ని తిన్నాడు. అరగంట తర్వాత అతని ప్రాణాలు అనంత వాయువుల్లో కలిసిపోయాయి.
“సన్యాసి మాటలు ఎంత నిజమో కదా” అనుకున్నాడు చివరి క్షణాల్లో.

భీష్ముణ్ణి స్మరించుకుందాం…

భీష్ముడనగానే మనకు గుర్తుకొచ్చేది తండ్రి కోసం ఆయన చేసిన భీషణ ప్రతిజ్ఞ. ఎన్ని ప్రతికూల పరిస్థితులు ఎదురైనా మాట తప్పని కఠోర దీక్ష. ఈ రోజు భీష్మ ఏకాదశి. మానవ జాతికి ఆదర్శ ప్రాయుడైన ఆ మహనీయుడు కురుక్షేత్ర సంగ్రామంలో తీవ్రంగా గాయపడి స్వచ్ఛంద మరణాన్ని పొందిన రోజు. వెళుతూ వెళుతూ తన అపారమైన పాలనా పరిజ్ఞానాన్ని ధర్మ రాజాదులకు అందించి వెళ్ళాడు. ఆ అమూల్యమైన సలహాలు నేటికీ ఆచరణీయం. 

ఆయన అసలు పేరు దేవవ్రతుడు. ఆయన కారణ జన్ముడు. అష్ట వసువులలో ఒకడు. అష్ట వసువులు అనగా దేవలోకం లో ఇంద్రునికి, విష్ణువుకు సహాయంగా ఉండే శక్తివంతమైన దేవతలు. మహాభారతం ప్రకారం సాక్షాత్తూ బ్రహ్మ ప్రజాపతి పుత్రులు. ప్రకృతి తత్వానికి ప్రతీకలు. ధర, అనిల, అనల, అహ, ప్రత్యూష, ప్రభాస, సోమ, ధృవులు.

ఒక సారి వారు తమ భార్యలతో కలిసి వనవిహారం చేస్తుండగా అరణ్యంలో ఒక దివ్య తేజస్సు గల ఆవు కనిపించింది. అది వశిష్టుని ఆశ్రమంలో ఉండే కామధేనువు. దానిని వారు దొంగతనంగా తీసుకుని వెళతారు. వశిష్టుడు తన దివ్యదృష్టి ద్వారా జరిగింది గ్రహించి వారిని భూమిపై మానవులుగా జన్మించమని శపిస్తాడు. వారు వశిష్టుని క్షమించమని వేడుకోగా సహాయం చేసిన ఏడుమంది వసువులు భూమిపై కొద్ది రోజులు మాత్రమే జీవిస్తారని కానీ కామధేవుని తీసుకుని వెళ్ళిన అష్టమ వసువు మాత్రం భూమిపై దీర్ఘకాలం ఉండక తప్పదని చెబుతాడు.

వారు ఆ శాపం గురించి ఆలోచిస్తుండగా గంగా దేవి వారి వద్దకు వస్తుంది. వారు ఆమెను మానవ రూపం ధరించి ఎవరైనా రాజును వివాహమాడి తమకు జన్మనిచ్చి పుట్టిన వెంటనే నదిలో పారవేయ వలసిందిగా కోరతారు. గంగాదేవి అందుకు అంగీకరిస్తుంది.

ఒకనాడు చంద్రవంశానికి చెందిన ప్రతీపుడు అనే మహారాజు గంగానదీలో సూర్యునికి అర్ఘ్యం సమర్పిస్తుండగా గంగాదేవి అందమైన మానవకాంత రూపం ధరించి వచ్చి ఆయన కుడి తొడమీద కూర్చుంటుంది. ఆమె తనను మోహిస్తుందేమోనని ఆయన  బాధ పడి ఆమె ఎందుకు అలా కూర్చుందో అడుగుతాడు. సాధారణంగా కూతుళ్ళు, కోడళ్ళు మాత్రమే అలా కూర్చుంటారు. తనకు కుమారుడు కలిగితే అతన్ని పెళ్ళాడవచ్చునని సూచిస్తాడు. అది విని ఆమె అంతర్ధానమైపోతుంది.

కొద్ది కాలానికి ప్రతీపునికి శంతనుడనే పుత్రుడు జన్మిస్తాడు. ఆయన ఒకసారి గంగాతీరంలో విహరిస్తుండగా మానవ రూపంలో ఉన్న ఆమెను చూసి మోహిస్తాడు. శంతనుడు ఆమెను పెళ్ళి చేసుకోవాలంటే కొన్ని షరతులు విధిస్తుంది. దాని ప్రకారం పెళ్ళి తర్వాత ఆమె ఏం చేసినా శంతనుడు అందుకు అడ్డు చెప్పకూడదు. ఆక్షేపించ కూడదు. అలా చేసిన పక్షంలో ఆమె అంతర్ధానమైపోతుంది. శంతనుడు అందుకు అంగీకరించి ఆమెను పెళ్ళి చేసుకుంటాడు.

కొద్ది కాలానికి వారికి ఒకరి తర్వాత ఒకరు ఏడుగురు మగ సంతానం కలుగుతారు. అయితే ఆమె ఒక్కో బిడ్డ పుట్టిన వెంటనే నదిలో పారవేస్తూ ఉంటుంది.  ఆ ఏడుగురి విషయంలోనూ ఎలాగోలా ఊరుకున్న శంతనుడు ఎనిమిదవ బిడ్డ విషయంలో మాత్రం ఆమెను వారిస్తాడు. ఆమె ఆ శిశువును శంతనుడికిచ్చి అంతర్ధానమైపోతుంది. ఆ శిశువే దేవవ్రతుడు. జీవితకాలం భూమి మీద జీవించాలన్న శాపానికి గురైన అష్టమ వసువు. గంగాదేవి జన్మనిచ్చింది కాబట్టి గాంగేయుడు అని కూడా పిలవబడ్డాడు.

గంగాదేవి వెళ్ళిపోయిన తరువాత శంతనుడు దాసరాజు కుమార్తె సత్యవతీ దేవిని ఇష్టపడతాడు. దేవవ్రతుడు ఉండగా తన కుమారులకు రాజ్యాధికారం దక్కదని ఆమె అందుకు అంగీకరించదు. అందుకు ఆయన తాను జీవిత కాలం బ్రహ్మచారిగానే ఉంటానని ప్రతిజ్ఞ చేసి భీష్ముడని పేరు గాంచాడు. కుమారుని పితృభక్తికి మెచ్చి స్వచ్ఛంద మరణాన్ని (తను కోరుకున్నప్పుడు మరణం) వరంగా ప్రసాదించాడు తండ్రి.

తన పిన తల్లికి కలిగిన సంతానం చిత్రాంగదుడు, విచిత్రవీర్యులకు తగిన కన్యల కోసం అన్వేషిస్తూ యుద్ధంలో ఇతర రాజులను ఓడించి కాశీ రాజు కుమార్తెలు అంబ, అంబిక, అంబాలికలను తెస్తాడు. పెద్ద కుమార్తె అంబ మాత్రం తాను వేరే రాజ కుమారుడిని వరించానని చెబుతుంది. భీష్ముడు ఆమెను ఆ రాజు వద్దకు పంపిస్తాడు. ఆ రాజు యద్ధంలో తాను ఓడిపోయినందున ఆమెను స్వీకరించనని చెబుతాడు. ఆమె తిరిగి భీష్ముని వద్దకు వచ్చి యుద్ధంలో తనను గెలిచి తెచ్చాడు కాబట్టి వివాహం చేసుకోమని కోరుతుంది. తను ఆజన్మ బ్రప్మచారిగా ఉంటానని ప్రమాణం చేసి ఉన్నందున భీష్ముడు అందుకు అంగీకరించడు.

ఆమె కోపంతో వెళ్ళి భీష్ముడి గురువైన పరశురాముణ్ణి శరణు వేడుతుంది. పరశురాముడు తన శిష్యుణ్ణి పిలిచి ఆమెను పెళ్ళి చేసుకోమంటాడు. ఆడిన మాట తప్పనంటాడు భీష్ముడు. యుద్ధం అనివార్యమౌతుంది. హోరాహోరీగా పోరు కొనసాగుతుంది. తన శస్త్రాస్త్రాలతో పరశురామునే నిలువరిస్తాడు భీష్ముడు. చివరకు పరశురాముడు తన గండ్రగొడ్డలిని ప్రయోగిస్తాడు. భీష్ముడు పరశురాముడే అనుగ్రహించిన బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ప్రయాగిస్తాడు. రెండూ ఢీకొంటే జగత్ప్రళయం తప్పదని భూదేవి వేడుకొనగా ఇద్దరూ తమ అస్త్రాలను ఉపసంహరించుకొంటారు. గురువును మించిన శిష్యుడివయ్యావంటూ పరుశురాముడు భీష్ముణ్ణి ప్రశంసిస్తాడు.

పరశురాముడు కూడా తనకు సహాయం చేయలేకపోయినందుకు అంబ విచారించి శివుని గురించి తపస్సు చేస్తుంది. శివుడు ఆమె తపస్సుకు మెచ్చి ఏం వరం కావాలో కోరుకోమంటాడు. ఆమె తన జీవితాన్ని నాశనం చేసిన భీష్ముని చావుని కోరుకుంటుంది. అది ఆమె ఆ జన్మలో ఉండగా జరగదని చెబుతాడు శివుడు.  ఆమె తర్వాతి జన్మలో శిఖండిగా జన్మించి భీష్ముడి చావుకు కారణమైంది.

ఆత్మార్పణం – మహాభారత కథ

మహాభారత యుద్ధం జరిగిన తర్వాత పాండవులు ఒక మహా యజ్ఞాన్ని జరిపి పేదలకు భారీ ఎత్తున దానధర్మాలు చేశారు. ప్రజలంతా దాన్ని కనీవినీ ఎరుగని యజ్ఞంగా వేనోళ్ళ కొనియాడారు. యాగం అంతా పరిసమాప్తి అయిన తర్వాత ఒక ముంగిస ఆ యజ్ఞవాటికలో ప్రవేశించింది. దాని శరీరం సగ భాగం బంగారు రంగులో, సగ భాగం గోదుమ రంగులో ఉంది. అది తన చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళనుద్దేశించి

“మీరు ఒట్టి అబద్ధం చెబుతున్నారు. ఇది అసలు యాగమే కాదు” అన్నది.

“ఏమిటీ! ఇది యాగమే కాదా? ఇందులో భాగంగా లెక్కలేనంత ధనం, ఆభరణాలు దానం చేశారు. ప్రజలంతా సంతోషంగా ఉన్నారు. ఇది ఖచ్చితంగా మానవ జాతి చరిత్రలోనే ఒక మహా యజ్ఞం” అన్నారు చుట్టూ ఉన్నవారంతా.

దానికి సమాధానంగా ఆ ముంగిస ఈ కథ చెప్పింది.

ఒకానొక ఊళ్ళో ఒక పేద బ్రాహ్మణుడు, తన భార్య, కొడుకు, కోడలితో కలిసి జీవిస్తుండే వాడు. ప్రవచనాల ద్వారా, భోదన ద్వారా వచ్చే కానుకలే వారికి జీవనాధారం. అలా ఉండగా ఆ ప్రాంతంలో మూడేళ్ళ పాటు ఒక భయంకరమైన కరువొచ్చింది. ఇక వారి కష్టాలకు అంతే లేకుండా పోయింది. కొన్ని రోజుల పాటు ఆహారం లేకుండా అలమటించిన తర్వాత అదృష్టవశాత్తూ కొంచెం పేలపిండి దొరికింది. దాన్ని ఆయన నాలుగు సమాన భాగాలుగా విభజించి తినడానికి సన్నద్ధమయ్యారు. ఇంతలో ఎవరో తలుపు తట్టిన చప్పుడైంది. వెళ్ళి తలుపు తీశాడు. ఎదురుగా ఒక అతిథి నిలుచున్నాడు. భారతీయ సాంప్రదాయం ప్రకారం అతిథి దేవునితో సమానం. అతిథిని ఆదరించకుండా మనం భోంచేయ కూడదు కదా అని ఆయన్ను లోపలికి ఆహ్వానించారు. ముందుగా ఆ బ్రాహ్మణుడు తన భాగం ఆయనకు సమర్పించి తినమన్నాడు. ఆ అతిథి దాన్ని తొందరగా తినేసి తన ఆకలి ఇంకా తీరలేదన్నాడు. అప్పుడాయన భార్య ముందుకొచ్చి తన భాగం కూడా ఆయనకిచ్చేసింది. అయినా ఆ అతిథికి ఆకలి తీరలేదు. చివరగా ఆ బ్రాహ్మణుడి కొడుకు, కోడలు కూడా తమ భాగాల్ని ఆయనకిచ్చేశారు. ఆయన సంతృప్తిగా తిని వాళ్ళను ఆశీర్వదించి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ రోజు రాత్రికే వాళ్ళు ఆకలితో చనిపోయారు. అక్కడ కొంచెం పేలపిండి నేల మీద పడి ఉన్నది. దాని మీద పడి దొర్లగానే ఇప్పుడు మీరు చూస్తున్నట్లుగా సగభాగం బంగారమైపోయింది. అదిగో అప్పట్నుంచీ అలాంటి యజ్ఞాన్ని చూడాలని ప్రపంచమంతా తిరుగుతున్నాను. ఇప్పటిదాకా ఎక్కడా కనబడలేదు. నా ఒళ్ళు పూర్తిగా బంగారం కాలేదు. అందుకనే నేను దీన్ని యాగమే కాదన్నాను.

God lived with them – పుస్తక పరిచయం

శ్రీరామకృష్ణ పరమహంస యొక్క సన్యాసాశ్రమ శిష్యుల జీవితాల గురించి స్వామి చేతనానంద రాసిన పుస్తకం ఇది. ఒక మిత్రుని ద్వారా నా దగ్గరకు వచ్చింది. శ్రీరామకృష్ణులతో స్వామీ వివేకానంద తో సహా మరో పదిహేను మంది ప్రత్యక్ష శిష్యుల అనుభవాల సారమే ఈ పుస్తకం. ఈ పుస్తకం చదవక ముందు నాకు కేవలం వివేకానంద గురించి మాత్రమే తెలుసు. కానీ మిగతా పదిహేను మంది కూడా ఏమాత్రం తీసిపోని వారు. వీరిలో బాగా చదువుకున్న వారి దగ్గర్నుంచి కేవలం అక్షర జ్ఞానం లేని వాళ్ళు, సంసారం నుంచి బయటపడ్డ వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు.

నేను విద్యార్థి దశలో ఉన్నప్పుడు వ్యక్తిత్వ వికాసానికి సంబంధించిన పుస్తకాలు, వ్యాసాలు బాగా చదివే వాడిని. కానీ కొంచెం పరిపక్వత వచ్చాక అవి రుచించడం మానేశాయి. ఎందుకంటే వాటిలో ఉండే విషయాలు చాలావరకు ఉపదేశ ధోరణి లో ఉండటమే. ఇవి చదివినంత సేపు బాగానే ఉన్నా ఆచరణలో పెట్టాలంటే కష్టంగా ఉండేది. అప్పుడే శ్రీకాళహస్తి శాఖా గ్రంథాలయంలో కొంతమంది ప్రముఖుల జీవితాల్ని చదవడం ద్వారా కొంత స్ఫూర్తి పొందాను. మనసు కొంచెం ఆధ్యాత్మిక జీవనం వైపు మొగ్గాక ఈ పుస్తకం చదవడం ప్రారంభించాను. ఎందుకంటే ఈ పుస్తకంలో రాసిందంతా శ్రీరామకృష్ణుల శిష్యులు తమ జీవితంలో ఆచరించి చూపించిన విలువలే. నిజజీవిత సంఘటనలు చదివితే అరే వాళ్ళు అలా ఆచరించి చూపించినపుడు మనం కూడా అలా ఎందుకు ఉండకూడదు? అని స్ఫూర్తి నిస్తుంది కదా!

ఇందులో ఒక్కొక్కరిది ఒక్కో విచిత్రమైన గాథ. అందరూ విరుల తావికి ఆకర్షించబడిన తుమ్మెదల్లాగా భగవత్ జ్ఞానం కోసం శ్రీరామకృష్ణుని చేరిన వారే. వీళ్ళ గురించి చదివే దాకా సన్యాసం అంటే సమాజంతో సంబంధం లేకుండా తమ లోకంలో తాము బతకడమన్న అభిప్రాయం ఉండేది నాకు. కానీ వీరు మాత్రం సన్యాసాశ్రమం స్వీకరించిన తరువాత కూడా గురువు యొక్క బోధనలను వ్యాప్తి చేయడానికి, వైదిక ధర్మ ప్రాశస్త్యాన్ని వివరించడానికి దేశ విదేశాలు పర్యటించారు. కేవలం గురువాజ్ఞ కోసం నానా కష్టాలు పడ్డారు. పేదరికాన్ని చూసి చలించిపోయారు. మానవ సేవను తమ జీవితాల్లో ప్రధాన భాగం చేసుకున్నారు.

రామకృష్ణులకు ప్రియమైన శిష్యులంతా కారణ జన్ములే. వీళ్ళందరూ పూర్వ జన్మలో ఎవరో రామకృష్ణులు ఏదో ఒక సందర్భంలో తెలియజేశారు. శిష్యులను ఎవరి తత్వానికి తగ్గట్టు వారికి శిక్షణ ఇచ్చేవాడు. మంచి చదువరులైతే జ్ఞానమార్గం, అంతగా చదువులేని వారికి భక్తిమార్గం ద్వారా ఉపదేశం చేశాడు. అలాగే సన్యాసాశ్రమ శిష్యులకు బోధించేటపుడు గృహస్థులకు దగ్గరకు కూడా రానిచ్చేవాడు కాదు.

రామకృష్ణులు మరణ శయ్య మీద ఉన్నప్పుడు ఓ సారి స్వామీ వివేకానంద ఆయనకు దగ్గర్లోనే కూర్చున్నాడు. రామకృష్ణులు గొంతు క్యాన్సర్ వల్ల విపరీతమైన బాధతో ఉన్నారు. వివేకానంద మనసులోనే ఇలా అనుకున్నాడు. “మీరే భగవంతుని ఇప్పుడైనా ప్రకటించగలిగితేనే నేను మీరు నిజంగా ఆ పరమాత్మయే అని నమ్ముతాను.” వెంటనే శ్రీ రామకృష్ణులు వివేకానంద వైపు చూసి

“ఎవరైతే రాముడిగా, కృష్ణుడిగా వచ్చాడో వారిద్దరే ఇప్పుడు శ్రీరామకృష్ణుడిగా ఈ శరీరంలో ఉన్నాడు” అని ప్రకటించాడు. వెంటనే వివేకానందకున్న భ్రమలన్నీ కరిగిపోయాయి.

అలాగే నరేంద్రుడి (వివేకానంద) జననం ముందు కూడా రామకృష్ణులకు లీలామాత్రంగా ఓ దృశ్యం గోచరించింది. ఒక రోజు రామకృష్ణులు సమాధి స్థితిలో ఉండగా ఆయన మనసు ఓ వెలుగు రేఖల వైపు ప్రసరిస్తూ వెళుతోంది. ఆయనకిరువైపులా అనేక దేవతా మూర్తులు గోచరిస్తున్నాయి. అలా సాగుతూ దేవతా మూర్తులనూ, అన్నీ అంతరాలన్నీ దాటుకుంటూ ఓ శూన్యమైన స్థితికి చేరింది. వెంటనే ఆయనకు సప్తర్షులు కనిపించారు. ఈ రుషులు తమ తపశ్శక్తితో కేవలం మానవులనే కాక దేవుళ్ళను కూడా అధిగమించినట్లు ఆయనకు అనిపించింది. అలా చూస్తుండగా కొన్ని వెలుగు రేఖలు కలిసి ఒక దివ్యమైన స్వరూపం కలిగిన బాలుడిగా రూపుదిద్దుకొన్నాయి. ఆ బాలుడు నెమ్మదిగా వచ్చి సప్తర్షులలో ఒకరి దగ్గరకు వచ్చి  మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి ప్రేమగా పిలుస్తూ సమాధి స్థితి నుంచి బయటకు తీసుకురావాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు. ఆ అధ్బుతమైన స్పర్శ తగలగానే ఆ రుషి నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచి అర్ధ నిమీలిత నేత్రాలతో ఆ బాలునివైపు చూశాడు. ఆ బాలుడు పరమానందభరితుడై ఆ రుషితో ఇలా అన్నాడు “నేను కిందకు వెళుతున్నాను. మీరు కూడా నాతో పాటు రావాలి.” ఆ రుషి మౌనంగా ఉండి పోయాడు. కానీ ఆయన చిరునవ్వే అంగీకారంగా తోచింది.  నరేంద్రుడు తన దగ్గరకు రాగానే రామకృష్ణులకు ఆ ఋషే గుర్తుకు వచ్చాడు.

తరువాత ఆ దివ్యశిశువు తనేనని కూడా ప్రకటించాడు.

మరో శిష్యుడు రాఖల్ (బ్రహ్మానంద) రాక మునుపు ఆయనకు కాళికా దేవి స్వప్నంలో సాక్షాత్కరించి ఆయన ఒళ్ళో ఒక బిడ్డనుంచి “ఇదిగో మీ అబ్బాయి” అన్నది. ఆయన ఆశ్చర్యపడి “ఏవంటున్నావ్ తల్లీ! నాక్కూడా సంతానమా?” అని అడిగాడు.  ఆమె చిరునవ్వు నవ్వుతూ “దైవిక సంతానమేలే!” అన్నది. అంతతో ఆయన సంతృప్తి పడ్డాడు.  రాఖల్ ఆయన దగ్గరకు రాగానే అతన్ని కాళికా దేవి వరప్రసాదంగా గుర్తించాడు.  రాఖల్ గురించే ఇంకో సారి మరో దృశ్యం సాక్షాత్కరించింది. ఇద్దరు బాలురు గంగానదిపై వికసించిన ఓ పెద్ద కమలంపై నాట్యమాడుతున్నారు. ఒకరేమో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ. మరొకరు కాళికాదేవి తన ఒడిలో ఉంచిన పసిపాపడిగా గుర్తించాడు. రాఖల్ జన్మ వృత్తాంతాన్ని గురించి ఇతర శిష్యులకు చెబుతూ శ్రీరామకృష్ణులు “రాఖల్ కు తన నిజ స్వరూపం తెలిసిన మరుక్షణం ఇక్కడ ఒక్క క్షణం కూడా ఉండబోడు. అంతలోపు అతను నిర్వర్తించాల్సిన కార్యక్రమాలు చాలా ఉన్నాయి. కాబట్టి ఈ విషయాన్ని అతనికి తెలియకుండా గోప్యంగా ఉంచండి.” అని చెప్పాడు.

సన్యాసులైనా వారి జీవితం కూడా సుఖదుఃఖాలకు కోప తాపాలకూ అతీతమేమీ కాదు. అయితే వారు అలాంటి వాటిని ఎలా పరిష్కరించుకున్నారో ఈ పుస్తకం చదివితే తెలుస్తుంది. ఒకరి మీద ఒకరికి కోపం వచ్చిన కేవలం కొద్ది సేపు మాత్రమే. తర్వాత ఎంతో ప్రేమగా కలిసిపోయేవారు.  తమ వ్యక్తిత్వాన్ని మలచడానికి, సాధన సక్రమమైన మార్గంలో పెట్టడానికి గురువు తమ పట్ల కఠినంగా ప్రవర్తించినా ప్రేమగా అర్థం చేసుకున్నారు.

గురువు గారు పరమపదించిన తర్వాత కనీసం తినడానికి తిండి లేకపోయినా సన్యాసం నుంచి పారిపోలేదు. చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేకపోయినా తమ గురువు మీద అచంచలమైన విశ్వాసంతో కేవలం ఒక్కపూట భోజనం తిని, లేదా రోజుల తరబడి పూర్తి ఉపవాసాలున్న సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. తర్వాత రామకృష్ణులు తన గృహస్థాశ్రమ శిష్యుడైన సురేంద్ర నాథ్ మిత్రాకు కలలో కనిపించి తన శిష్యుల పరిస్థితి గురించి చెప్పి వారికి ఏదో దారి చూపించమన్నాడు. ఆయన కొంత నెల నెలా కొంత ధన సహాయం చేయడంతో ఒక పాడుబడ్డ బంగళాను అద్దెకు తీసుకుని అందులో తమ సాధనను కొనసాగించారు.


రామకృష్ణులు తన శిష్యుల్ని పరీక్షించినట్టే శిష్యులు కూడా తమ గురువును అంతకంటే ఎక్కువగానే పరీక్షించారు. ఒక్కోసారి కావాలనే భిక్షకు వెళ్ళకుండా “మా గురువు సదా మా అండగా ఉండేది నిజమే అయితే ఆయనే మాకు భోజనం సమకూర్చుగాక!” అనుకుంటూ కూర్చుంటే ఏదో విధంగా వారికి తినడానికి ఏదో ఆహారం దొరికేది. కాలినడకన దేశమంతా యాత్రలు చేస్తూ అడవుల్లో, పర్వతాల్లో దారి తప్పిపోయినప్పుడల్లా గురువు మీద భారం వేసి నడుస్తూ వెళుతుంటే ఏదో జనావాసాలను చేరుకునే వారు. ఇలా జరిగినప్పుడల్లా వారికి గురువుపై విశ్వాసం రెట్టింపయ్యేది.

గురుసేవలో వారు ఎంత తరించిపోయారంటే ఆయన పరమపదించిన తర్వాత కూడా బతికున్నప్పుడు ఎలాగైతే సేవలు చేసేవారో అలాగే సేవలు చేసేవారు. ఆయనకిష్టమైన ఆహారపదార్థాల్ని వండిపెట్టేవారు. ఆయన పడుకున్న పడకను శుభ్రంగా ఉంచేవారు. విసనకర్రతో విసురుతూ నిద్రపుచ్చేవారు. ఇలా రామకృష్ణుల సేవలో తరించిపోయిన  శశి కి వివేకానంద తర్వాత రామకృష్ణానంద అని నామకరణం చేశాడు.

ఇలా ఈ పుస్తకంలో ఎన్నో సంఘటనలు నన్ను కదిలించాయి, ప్రభావితం చేశాయి. ఒక పుస్తకం చదివాక అందులో విషయాలు మనకు ఎంతకాలం వరకు మళ్ళీ గుర్తుకు వస్తాయో, ఎన్ని సార్లు మళ్ళీ మళ్ళీ చదవాలనిపిస్తుందో దాన్ని బట్టి పుస్తకం గొప్పతనాన్ని అంచనా వెయ్యొచ్చు. అలా ఇది నాకు జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే పుస్తకం!