నా చదువు సంగతులు – 4

నాకు మూడో తరగతి పూర్తయ్యేటప్పటికి మా అక్కవాళ్ళిద్దరూ హైస్కూలు చదువు కోసం ముచ్చివోలుకు వెళ్ళిపోయారు. అక్కడ అప్పుడు ఏడో తరగతి దాకా ఉండేది. పదో తరగతి దాకా చదవాలంటే పల్లం కానీ, అక్కుర్తి గానీ వెళ్ళేవాళ్ళు. అక్కవాళ్ళు వెళ్ళి పోవడంతో నేను కూడా నాలుగో తరగతికే ముచ్చివోలు వెళ్ళిపోయాను. చేమూరుతో పోలిస్తే ముచ్చివోలు పెద్ద ఊరు. బడి కూడా పెద్దదే. చిన్నబడి నుంచి పెద్దబడికి మారగానే ముచ్చివోలులో నా స్నేహితులు నన్ను బాగా హెచ్చరించారు.
ఒరే మీ ఊరు లాగా ఇది చిన్నబడి కాదు. ఇక్కడ చాలా మంది సార్లుంటారు. క్రమశిక్షణగా ఉంటుంది. బాగా కష్టపడాలి అన్నారు. చిన్నవయసులో ఆడుకునే వయసులో చదువంటేనే కష్టం కదా మరి. ఊరికి పడమరగా ఉన్న పాండురంగ స్వామి గుడి ఆవరణలోనే బడి ఉండేది. ఇప్పుడు ఊరికి తూర్పుగా ఉన్న మైదానంలోకి మార్చారు. ఆ ఊళ్ళో అప్పటికే బాగా చదువుకుని మంచి ఉద్యోగాలు చేసేవాళ్ళు. మా బంధువులు ఒకరిద్దరు అమెరికాలో కూడా ఉండేవారు. మా అవ్వ ఎప్పుడూ అలా బాగా చదువుకుని పైకొచ్చిన వాళ్ళను గురించి నాతో చెబుతూ నన్ను కూడా వాళ్ళలాగా చదవమనేది. కుటుంబంలో ఓ ఏ ఒక్కరికైనా చదువు విలువ తెలిస్తే చాలు వాళ్ళ పిల్లల భవిష్యత్తు బాగుండడానికి.

ఆ బడిలో ఉపాధ్యాయులు కూడా దండిగా ఉండేవారు. గోపాల్ రెడ్డి సార్, అశ్వత్థరావు సార్, నారాయణ శెట్టి  సార్, మునికృష్ణారెడ్డి సార్ నాకు కొన్ని బాగా గుర్తున్న పేర్లు. వాళ్ళ పక్కనే ఉండే వేలవేడు, ఓబులాయ పల్లి, శ్రీకాళహస్తి లాంటి ఊర్ల నుంచి వచ్చేవారు. గోపాల్ రెడ్డి సార్ అంటే అందరికీ హడల్. ఓ సారి ఆయన కొట్టే దెబ్బలకి తట్టుకోలేక ఓ విద్యార్థి రోజూ ఆయన వేసుకొచ్చే స్కూటర్ సైలెన్సరులో అరటి తొక్క కూరేశాడు. ఆయన బండి స్టార్ట్ చేయడానికి నానా కష్టాలు పడ్డ తరువాత అసలు విషయం తెలిసింది. మరుసటి రోజు క్లాసులో అతనికి వీపు విమానం మోత మోగిపోయింది. ఆయన వేసే శిక్షలు మామాలువి కావు. కొన్ని విచిత్రంగా ఉండేవి. గోడ కుర్చీ వేయడం. కాళ్ళ మీద పెద్ద బండరాయి ఉంచడం. కాళ్ళు పైకి, తల కిందకి పట్టుకుని పిర్ర మీద ఎడా పెడా వాయించడం, ఇలాంటివి. నారాయణ శెట్టి సారేమో ఒంగోబెట్టి దబేల్మని ఒక్క బాదు బాదేవాడు. ఏదైనా అప్పజెప్పకపోతే ఎర్రటి ఎండలో మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని చదవమనే వాడు. కింద ఇసక. పైన ఎండ. అంత జేసినా ఊర్లోవాళ్లెవ్వరూ వచ్చి గొడవ చేసే వాళ్ళు కాదు. ఏం చేసిన తమ పిల్లల భవిష్యత్తు కోసమే కదా అని వాళ్ళ నమ్మకం.

ప్రకటనలు