చెవుడు

ఒక ఊళ్ళో ఓ భార్యా భర్త ఉన్నారు. ఒకసారి భర్తకి తన భార్యకి చెవుడు వచ్చిందేమో అని అనుమానం వచ్చింది. అది ఆమెతో నేరుగా మాట్లాడటం ఇష్టం లేక సలహా కోసం ఓ వైద్యుడి దగ్గరికెళ్ళాడు.

“దానికో చిన్న పరీక్ష ఉంది. దాన్ని ప్రయాగిస్తే మీ ఆవిడకు చెవుడు ఏ మాత్రం ఉందో తెలుస్తుంది” అన్నాడా డాక్టర్.

“నేను చెప్పినట్లు చేయండి. మొదట 40 అడుగుల దూరంలో నిల్చుని మీరు మామూలుగా మాట్లాడుతున్నట్లు మాట్లాడండి. వినిపిస్తుందేమో చూడండి. ఒకవేళ వినిపించకపోతే పది అడుగులు దగ్గరకు వెళ్ళి అదే విధంగా చేసి చూడండి. అలా ఆమెకు వినిపించేదాకా చేసి ఈ పరీక్ష ద్వారా మీరేం గమనించారో నాకొచ్చి చెబితే నేను దానికి తగ్గట్లు వైద్యం సిఫారసు చేస్తాను” అన్నాడు.

ఆ రోజు సాయంత్రం అతను ఇంటికెళ్ళేసరికి భార్య వంట చేస్తూ ఉంది. అతను వైద్యుడు చెప్పినట్లుగా ముందుగా 40 అడుగుల దూరంలో నిలబడి “ఏఁవోయ్ ఈ రోజు ఏం కూర చేశావ్?” అని అడిగాడు. ఏం సమాధానం వినిపించలేదు.

మళ్ళీ కొంచెం దగ్గరకొచ్చి అదే ప్రశ్న అడిగాడు. ఉఁహూ సమాధానం లేదు.

అలాగే వంటగదిలోకి వెళ్ళి “ఏఁవోయ్! ఇవాళ ఏం కూర చేశావ్?” అడిగాడు గట్టిగా మళ్ళీ. లాభం లేదు.

ఈ సారి సరాసరి ఆమె వెనకాలే వెళ్ళి నిల్చుని “ఏఁవోయ్ ఇవాళ ఏం కూర చేశావని అడిగితే సమాధానం చెప్పవేఁ!!” అన్నాడు విసుగ్గా…

ఆమె కోపంగా “మీకిది ఐదోసారి చెప్పడం, చికెన్ చేశాననీ!!!” అనింది.


🙂  కొత్త సంవత్సరంలో ఇలా నవ్వుతూనే ఉండండి… 🙂

నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలతో

రవిచంద్ర

అంధుడు

“ఒక అంధుడైన అబ్బాయి గుడి మెట్ల మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని ముందు ఓ గుడ్డ పరిచి ఉంది. అతని పక్కనే ఉన్న పలకపై ఈ విధంగా రాసి ఉంది.
 
“నేను గుడ్డివాణ్ణి. దయచేసి నాకు ధర్మం చేయండి”. ఆ గుడ్డ మీద కేవలం కొన్ని నాణేలు మాత్రమే ఉన్నాయి.
 
అటుగా వెళ్తున్న ఒకాయన ఇది గమనించాడు. తన జేబులోంచి రెండు రూపాయలు తీసి ఆ గుడ్డ మీద వేశాడు. అంతటితో ఆగకుండా నెమ్మదిగా ఆ బోర్డు దగ్గరికెళ్ళి దాన్ని తిప్పి ఏదో రాసి అందరూ చూసేటట్లుగా అలా వేళ్ళాడదీసి వెళ్ళిపోయాడు. 
 
తొందర్లోనే ఆ గుడ్డమీద చిల్లర రాలడం మొదలు పెట్టింది. అలా సాయంత్రమైంది. 


ఆ బోర్డు రాసిపోయిన వ్యక్తి మళ్ళీ అక్కడికి వచ్చాడు.

అతని అడుగుల సవ్వడిని బట్టి ఆ అబ్బాయి అతన్ని గుర్తు పట్టాడు. అతనికి నమస్కారం చేసి
 
“ఉదయాన్నే నా పలక మీద ఏదో రాసింది మీరే కదూ. ఏం రాశారు?”
 
“నేనేమీ కొత్తగా రాయలేదు, ఉన్నదే రాశాను. కానీ కొంచెం వైవిధ్యంగా రాశానంతే” అన్నాడు.
 
అతనేం రాశాడంటే
  

“ఈ ప్రపంచం చాలా అందమైంది. కానీ నేను దాన్ని చూడలేను”.
 
నిజానికి రెండు వాక్యాలూ ఆ అబ్బాయి అంథుడనే తెలియజేస్తాయి. కానీ రెండో వాక్యం మాత్రం అదనంగా కొన్ని విషయాలు తెలియజేస్తుంది. అదేంటంటే చూపున్నందుకు మీరు అదృష్టవంతులు అని. అందుకే ఆ అబ్బాయికి ఎక్కువ డబ్బులు రాలాయని ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర్లేదుగా!

బండి సవారీ

అవి నేను మూడో తరగతి చదువుతున్న రోజులు. దసరా సెలవులిచ్చారు. అమ్మమ్మ ఇంటికి వెళ్ళాలంటే బలే కుశాల నాకు.

సరిగ్గ అప్పుడే వానాకాలం. వానాకాలమొస్తే మా ఊరికి బస్సులుండవు. ఎందుకంటే మా ఊరికీ కాళహస్తికీ మధ్య ఓ చిన్న ఏరు అడ్డం. వానలకి అది రోడ్డు మీదకి పొంగి పొర్లుతుంది. బస్సులు సెలవు తీసుకుంటాయి. వానలు తగ్గినా దానిమీద కట్టుండే చిన్న వంతెన (సప్పెట అంటారు) కొట్టుకు పోతుంది. దాన్ని తిరిగి బాగు చేసేదాకా మాకు బస్సులుండవు.

మరి అమ్మమ్మోళ్ళ ఊరికి పోవాలంటే కాలినడకే గతి. చెట్లెంబట, పుట్లెంబట అడ్డం దొక్కోని పోవడమే. కొద్ది దూరం రోడ్డు మీద వెళితే బండి బాట మాత్రం ఉండేది.

అదృష్టవశాత్తూ అప్పుడే మా చిన్నాన్న, మా మామతో కలిసి  మా అమ్మమ్మ వాళ్ళకి తుమ్మ కట్టెలు (వంటకి వాడేందుకు) ఎడ్ల బండి మీద వేసుకుని వెళుతున్నాడు.

మా అమ్మేమో బండి మీద ప్రయాణం వద్దనింది. నేను మాత్రం వెళ్లాల్సిందేనంటూ మారాం చేశాను. అమ్మ ఒప్పుకోక తప్పింది కాదు.

ప్రయాణం మొదలైంది. బండి నిండా ఎత్తుగా కట్టెలు పేర్చారు. కట్టెల పైన  ఓ తుండుగుడ్డ పరిచి నన్నక్కడ కూర్చోబెట్టారు.

మా చిన్నాన్న బండి నొగ  మీద కూర్చుంటే మా మామ బండి వెనకాలే నడుస్తూ వస్తున్నాడు. ఉదయపు నీరెండలో నెమ్మదిగా సాగుతోంది మా ప్రయాణం. కట్టెల బరువుకు మెత్తటి బండి బాటలో నింపాదిగా అడుగులు వేస్తూ కదులుతున్నాయి ఎద్దులు.

కొద్ది దూరం వెళ్ళగానే బండి తారు రోడ్డు మీదకు ఎక్కింది. లాగడం సులభం కావడంతో ఎద్దులు నెమ్మదిగా వేగం పుంజుకున్నాయి.

మరి కొంచెం దూరం వెళ్ళగానే తారు రోడ్డు దిగి మళ్ళీ బండి బాటలోకి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. అప్పటి దాకా సులభంగా లాక్కొచ్చేస్తున్న ఎద్దులు మళ్ళీ గతుకుల బండి బాటలోకి దిగాలనేసరికి మొరాయించడం మొదలు పెట్టాయి.

“ప ప్పా… డిర్ర్ ” గట్టిగా అదిలించాడు మా చిన్నాన్న. ఉహూ కదల్లేదు. ముల్లుగర్ర తో పొడిచాడు. కొంచెం చలనం వచ్చింది. ఎలపటి ఎద్దుని మా చిన్నాన్న, దాపటి ఎద్దుని మా మామ తోక పట్టి గట్టిగా మెలేశారు.

ఉన్నట్టుండి అకస్మాత్తుగా పక్కకు తిరిగాయి ఎద్దులు. ఏం జరుగుతుందో అర్థమయ్యే లోపే బండి నెమ్మదిగా వాలి తిరగబడింది! ఎద్దులు పక్కకు తప్పుకున్నాయి.

ముందు నేను, నా పైన కట్టెల మోపులు, దాని పైన బండి! మా చిన్నాన్న కి, మామ కి ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు.

ఇద్దరూ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి చూసేసరికి నా తల భాగం, భుజాలు బయటికి కనిపిస్తూ ఉన్నాయి. చెరో చెయ్యి పట్టుకుని నెమ్మదిగా బయటికి లాగారు.

చిన్నతనంలో సహజంగా కనిపించే భయం నా మొహంలో ఏ మాత్రం  కనిపించలేదు. అంతకంటే విచిత్రమైన విషయం నా ఒంటిమీద ఎక్కడా ఒక్క గాయం కానీ, రక్తం కానీ కనిపించలేదు. శరీరం లో ఏ భాగంలో కూడా చిన్న నొప్పి కూడా తెలియలేదు.

“హమ్మయ్య ఏ దేవుడో మనందుణ్యాడు బో…” వాళ్ళిద్దరూ సంతోషంగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. ఇంక నన్ను పక్కన కూర్చోమని ఒక అర్ధ గంటలో వాళ్ళిద్దరూ కొన్ని మోపులు దీసి పక్కనేసి బండి పై కెత్తి మళ్ళీ నింపేసినారు.

ఆ సంఘటన వల్ల షాక్ తోననుకుంటా మిగతా ప్రయాణమంతా మేం పెద్దగా మాట్లాడుకోనేలేదు. పైకి కనిపించలేదు గానీ వాళ్ళిద్దరూ లోలోన చాలా భయపడిపోయారు. ఎందుకంటే మా అమ్మనాన్నలకి నేను లేక లేక కలిగిన కొడుకుని. ఏమన్నా అయ్యుంటే వాళ్ళకి ఏం సమాధానం చెప్పాలో అని తెగ ఆలోచనలో పడిపోయామని నాకు తరువాత చెప్పారు. ఈ సంఘటన చాలా రోజుల వరకు మా ముగ్గురి మధ్యనే ఉండిపోయింది.

తర్వాత ఒక రోజు నేనే అందరికీ చెప్పేశాను. ఆశ్చర్యపోవడం వారి వంతైంది.

మా అమ్మ, అమ్మమ్మ మాత్రం “మనం నమ్ముకున్న దైవం మనల్ని సదా కాపాడుతూ ఉంటుంది నాయనా, కాబట్టి ఎప్పుడు నీకు కష్టకాలం వచ్చినా భగవంతుణ్ణి తలుచుకో. నీకు ప్రశాంతత చేకూరుతుంది” అనే జీవిత సత్యాన్ని తెలియజేశారు.

తెలుగు భాషా ప్రేమికులకు ఆహ్వానం

మీరు కంప్యూటర్లో తెలుగు చూడగలరా?

కంప్యూటర్ లో తెలుగు లో టైప్ చెయ్యగలరా?

మీ ఆన్‌లైన్ కార్యక్రమాలైన ఈ మెయిల్, చాటింగ్, సోషియల్ నెట్‌వర్క్స్, బ్లాగుల్లో తెలుగు వాడకం బాగా తెలుసా?

మొదటి సారి కంప్యూటర్లో తెలుగును చూసినప్పుడు మీరు ఎలాంటి ఆనందం అనుభవించారో అదే అనుభూతిని మరింత మందికి పంచండి!

ఈ నెల పదహారవ తేదీ నుంచి ఇరవై ఆరవ తేదీ వరకు హైదరాబాద్ లోని నెక్లెస్ రోడ్, పీపుల్స్ ప్లాజా లో భారీ పుస్తక ప్రదర్శన జరగనుంది. గత రెండేళ్ళుగా ఈ-తెలుగు సంస్థ అక్కడ ఒక స్టాల్ ఏర్పాటు చేసి అక్కడికి ఆసక్తితో వచ్చే సందర్శకులకు కరపత్రాలు, ప్రదర్శనల ద్వారా కంప్యూటర్లలో తెలుగు వాడకం గురించి, ఇంటర్నెట్ (అంతర్జాలం) లో లభ్యమౌతున్న తెలుగు వెబ్‌సైట్లు, తెలుగు భాషకు సంబంధించిన వివిధ ఉపకరణాల గురించి అవగాహన కలిగిస్తున్నది.

ఈ స్టాల్ లో సేవలు అందించేందుకు, సందర్శకులకు కంప్యూటర్లో తెలుగు గురించి పరిచయం చేయడానికి  స్వచ్చంద సేవకులకు ఆహ్వానం పలుకుతున్నాము. ఈ ప్రదర్శన జరిగే పది రోజుల్లో ఎప్పుడైనా, ఎంత సమయమైనా స్టాల్ దగ్గరికి వచ్చి మీ సేవలందించవచ్చు. మీరు చేయవలసిందల్లా అక్కడికి వచ్చిన వారికి ఒక కరపత్రాన్ని అందజేసి కంప్యూటర్లలో సులభంగా తెలుగు చూడవచ్చు, రాయవచ్చు అని తెలియజెప్పడం మాత్రమే!

వికీలీక్స్ కథా కమామీషు

వికీలీక్స్… ఇటీవల కాలంలో వార్తలు చదువుతున్న వారికీ, వింటున్న వారికీ బాగా పరిచయమైన పేరు. ఎవరిదగ్గరైనా ఏ ప్రభుత్వానికిగానీ, సంస్థకు గానీ  సంబంధించిన రహస్య పత్రాలు, దస్తావేజులు, చిత్రాలు, వీడియోలు, గుప్త సమాచారాన్ని అజ్ఞాతంగా పంచుకునేందుకు ఒక వేదికగా ఏర్పడ్డ ఒక స్వచ్చంద సంస్థ. వీకీలీక్స్ సంస్థ స్థాపించబడిన ఏడాది లోపునే 12 లక్షల దస్తావేజులు, పత్రాలు మొదలైనవి సంపాదించి, డేటాబ్యాంక్ లో భద్ర పరచింది.

అమెరికా, తైవాన్, యూరోప్, ఆస్ట్రేలియా, దక్షిణాఫ్రికా మరియు చైనా దేశాల నుండి  పాత్రికేయులు, మేధావులు, విజ్ఞానవేత్తలు,  కంప్యూటర్ మేధావులు, శాస్త్రజ్ఞులు, చైనా విప్లవకారులు మొదలైన వారందరు కలసి ఏర్పాటు చేసిన సంస్థ. దీని సృష్టికర్తలెవరో స్పష్టంగా తేలనప్పటికీ జులియన్ అసాంజే అనే విలేఖరి 2007 లో మొట్టమొదటి సారిగా దీని తరపున ప్రతినిథిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. కానీ ది ఆస్ట్రేలియన్ అనే వార్తాపత్రిక మాత్రం ఆసాంజే నే దీని వ్యవస్థాపకుడు అని పేర్కొంది. దీని డొమైన్ అక్టోబర్ 4, 2006 లో నమోదు చేసుకున్నప్పటికీ డిసెంబర్ 2006 లో దీన్నుంచి ప్రథమంగా కొన్ని రహస్య పత్రాలు వెలువడ్డాయి.

స్థాపించిన అనతి కాలంలోనే వికీలీక్స్ ఎన్నో ప్రశంసలను,బహుమతులను అందుకొనింది. ఎకానమిస్ట్ పత్రిక వారి, న్యూమీడియా బహుమతి, 2008లో  ప్రచురింపబడ్డ కెన్యా: ద క్రై ఆఫ్ బ్లడ్ కి గాను జూన్ 2009లో  వీకీలీక్స్ మరియు జూలియన్ అసాంజేకు ఆమ్నెస్టి ఇంటర్నేషనల్ వారి బహుమతి లభించింది.  మే 2010లో, న్యూయార్క్ డైలీ న్యూస్ వీకీలీక్స్ ని ప్రపంచ చరిత్రలో వార్తా ప్రచురణ విప్లవం సృష్టించిందని పేర్కొంది.

ఏప్రిల్ 2010లో , వీకీలీక్స్ ఒక వీడియోను వెబ్‌సైట్లో ప్రదర్శించింది. ఇందులో సామూహిక హత్య అన్న శీర్షికతో, 2007 లో బాగ్ధాద్ లో ఇరాక్ దేశస్తులను అమెరికా సైనికులు హతమార్చిన వైనం చిత్రీకరించబడింది. అదే సంవత్సరం జూలైలో, ఆఫ్గన్ వార్ డైరీ, అన్న పేరుతో 76,900 పై చిలుకు పత్రాలను వార్ ఇన్ ఆప్ఘనిస్తాన్ అన్న పేరుతో విడుదల చేసింది. అక్టోబర్ లో దాదాపు 400,000 పత్రాల ఇరాక్ వార్ లాగ్స్ అన్న అంశంతో విడుదల చేసి సంచలనం సృష్టించింది. దీంతో అగ్రరాజ్యాధినేతల్లో ప్రకంపనలు సృష్టించింది.


సుల్తాన్ కూతురు – బట్టతల భర్త (కొనసాగింపు)

ముందు టపాకి కొనసాగింపు…

“మీరు చెప్పింది చేశాను. ఇప్పుడు మీ కూతుర్ని నాకిచ్చి పెళ్ళి చేయండి” అని అడిగాడు. సుల్తాన్ కు మాత్రం ఇంకా అతనికి తన కూతుర్నిచ్చి పెళ్ళి చేయడానికి ఇష్టం లేదు.

“అవును నువ్వు మేం చెప్పిన కార్యాన్ని చక్కగా నిర్వర్తించావు. కానీ మా కుమార్తెను వివాహమాడాలంటే ఇంకో పని చేయాలి. అదే! నీ బట్టతల మీద చక్కగా ఉంగరాల జుట్టు మొలిపించుకుని రావాలి. ఇంతకు ముందు మేం చెప్పిన  పని చేశావంటే నువ్వు చాలా తెలివైన వాడివి అయ్యుండాలి కాబట్టి ఈ పని కూడా నువ్వు చాలా సులువుగా చెయ్యగల నమ్మకం నాకుంది” అన్నాడు.

సుల్తాన్ తనని మోసం చేశాడని గ్రహించి అతను నెమ్మదిగా ఇంటి దారి పట్టాడు. ఒక నెల రోజుల పాటు ఇంట్లోంచి బయటికే రానేలేదు. ఒకరోజు ఉదయాన్నే సుల్తాన్ తన కూతుర్ని వజీరు కొడుక్కిచ్చి పెళ్ళిచేయడానికి నిశ్చయించాడని తెలియవచ్చింది. అంతే కాకుండా రాజభవనంలోనే వీలైనంత తొందర్లో పెళ్ళి కూడా చేయాలని అనుకుంటున్నాడని తెలిసింది.

అతను కోపంతో ఊగిపోయాడు. వెంటనే లేచి రాజభవనం మరమ్మత్తులు చేయడానికి పనివాళ్ళు ఉపయోగించే మార్గం గుండా అందరి కళ్ళుగప్పి లోనికి ప్రవేశించాడు. నెమ్మదిగా లోపల పెళ్ళి జరగబోతున్న మసీదు దగ్గరికి వచ్చాడు. ఎవరూ చూడని ఓ ద్వారం గుండా పెద్ద హాలు లోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ వధూవరులు, వారి బంధు మిత్రులు కొంతమంది మాత్రమే ఉన్నారు. అందరూ సుల్తాన్ రాక కోసం వేచి చూస్తున్నారు. ఆయన వచ్చి వివాహ పత్రాలపై సంతకం చేస్తే పెళ్ళైపోయినట్లే.

అతను నెమ్మదిగా మసీదు పై భాగాన్ని చేరి అక్కడ నుంచి తనకు ఎడారిలో సాధువు ఉపదేశించిన మంత్రాన్ని పఠించాడు. అంతే ఎక్కడి వాళ్ళు అక్కడే శిలా ప్రతిమల్లా ఆగిపోయారు. అంతా సిద్ధమయిందో లేదో తెలుసుకునేందుకు సుల్తాన్ పంపించిన సైనికులకు కూడా అదే గతి పట్టింది.

అక్కడ సుల్తాన్ చాలా సేపు ఎదురు చూసి చూసి అసహనంతో ఏం జరుగుతుందో చూద్దామని తానే స్వయంగా వచ్చి చూశాడు. అక్కడి వాళ్ళు శిలా విగ్రహాల్లా నిలబడిపోయి ఉన్నారు. రాజుకు ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. అంతా అయోమయంగా ఉంది. అంతా మాయగా ఉందని తలచి తన సేవకుణ్ణి ఒకడ్ని పిలిచి రాజ్యంలో నివసించే మాంత్రికుడిని పిలుచుకురమ్మని పురమాయించాడు.

ఆ మాంత్రికుడు రాగానే రాజు ముందు జరిగిందంతా చెప్పాడు. అతడు కాసేపు ఏదో ఆలోచించి “ఇదంతా మీ పొరపాటు వల్లే జరిగింది జపాహనా!” అన్నాడు. “మీరు ఆ యువకుడికిచ్చిన వాగ్ధానాన్ని నిలబెట్టుకుని ఉంటే ఇప్పుడు మీ కుమార్తెకు గతి పట్టేది కాదు. ఇప్పుడు దీనికి ఒకే పరిష్కారం ఉంది. ఆ బట్టతల యువకుడు ఎక్కడున్నా వెతికి తెచ్చి ఆమెతో పెళ్ళి చేయడమే” అన్నాడు.

రాజుకి ఏమీ పాలుపోలేదు. అలాగని మాంత్రికుడు చెప్పిన మాటను కాదనలేడు. ఎందుకంటే మాయలు, మంత్రాలు తనకంటే అతనికే బాగా తెలుసు కాబట్టి. ఇంక చేసేదేమీ లేక అతను ఎక్కడున్నా వెతికి తీసుకురావాల్సిందిగా సేవకుల్ని ఆజ్ఞాపించాడు.

ఇదంతా అతను ఓ స్తంభం చాటు నుంచి గమనిస్తూనే ఉన్నాడు. అంతా విని చిరునవ్వులు నవ్వుకుంటూ త్వరత్వరగా ఇంటి వైపు నడిచాడు. ఇంటికి వెళ్ళగానే తల్లిని పిలిచి ఈ విధంగా చెప్పాడు.

“ఇక్కడికి సుల్తాన్ భటులు వచ్చి నాకోసం అడుగుతారు. అప్పుడు నువ్వు నేను ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోయి చాలా కాలమైందనీ ఆ తర్వాత ఎప్పుడూ చూడలేదనీ చెప్పు. నేనెక్కడుంటానో కూడా తెలియదనీ, పేదదాన్ని గనుక తగినంత డబ్బులిస్తే వెతకడానికి ప్రయత్నిస్తాననీ చెప్పు.”అని చెప్పి పైన అటక పైకెక్కి దాక్కున్నాడు.

మరు నిమిషమే ద్వారం దగ్గర తలుపు తట్టిన చప్పుడైంది. ఆమె వెళ్ళి తలుపు తీసింది. తక్షణమే బిల బిల మంటూ కొందరు భటులు లోనికి ప్రవేశించారు.

“మీ బట్టతల అబ్బాయి ఇక్కడే ఉన్నాడా?” అడిగారు ఆమెని. “ఇక్కడే ఉంటే వెంటనే పంపించండి. రాజు గారు అతనితో నేరుగా మాట్లాడతారంట.”

“అయ్యో! నా బిడ్డ నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయి చాలా కాలమైంది. అప్పటి నుంచీ ఎక్కడికెళ్ళాడో, ఏమైపోయాడో కూడా తెలియలేదు.” అంది విచారంగా మొహం పెట్టి.

“అయ్యో పాపం . పోనీ ఎక్కడైనా ఉన్నట్లు ఏమైనా ఆచూకి తెలుసా? అతనికి సాక్షాత్తూ సుల్తాన్ తన కూతుర్నిచ్చి పెళ్ళి చేయాలనుకుంటున్నాడు. కాబట్టి అతన్ని తోడ్కొని వచ్చిన వారికి తప్పనిసరిగా పలు కానుకలందించగలడు” అన్నాడు.

“అతను ఎక్కడికెళుతున్నదీ నాతో చెప్పలేదు. కానీ సుల్తాన్ అంతగా కోరుతున్నాడు కాబట్టి చెబుతున్నా. అతను కొన్ని చోట్ల ఉండే అవకాశం ఉంది. అవి నాకే తెలుసు. నేను అసలే పేదదాన్ని. నాకు అక్కడికి వెళ్ళేందుకు సరిపోయే ధనం లేదు” అంది దీనంగా.

“ఓహ్! అది సమస్యే కాదు” అంటూ ఓ చిన్న సంచీ చేతికిచ్చి. ఇందులో వెయ్యి బంగారు నాణేలున్నాయి. నీకిష్టం వచ్చినట్లు ఖర్చు పెట్టుకో. అతనెక్కడున్నాడో చెప్పు. నీకింకా ధనం కావాలన్నా ఇస్తాం” అన్నాడో భటుడు.

“అయితే సరే!, నేను ప్రయాణానికి కొంచెం సిద్ధం చేసుకోవాలి. కొద్ది రోజుల్లోనే మీకు వర్తమానం పంపుతాను”

అలా ఓ వారం రోజుల పాటు ఆమె, ఆమె కొడుకు రాత్రి తప్ప ఇంటిని వదిలి బయటకు రానే లేదు. లేకపోతే చుట్టుపక్కల వాళ్ళు చూసేస్తారని భయం. కనీసం లాంతరు లాంటివి కూడా వెలిగించలేదు. అందరూ ఆ గుడిసె లో ఎవ్వరూ లేరనే అనుకున్నారు. అలా కొద్దొ రోజులకు ఒక రోజు వేకువ ఝామునే అతను లేచి మంచి బట్టలు కట్టుకుని, అల్పాహారం తిని రాజభవనం వైపు దారితీశాడు.

అక్కడ ఉన్న పెద్ద నీగ్రో సేవకుడు కూడా అతని రాక గురించి తెలిసినట్లుంది. చూసీ చూడగానే దోవ ఇచ్చేశాడు. లోపల అతనికోసం ఎదురు చూస్తున్న ఇంకో సేవకుడు అతన్ని నేరుగా రాజమందిరం లో సుల్తాన్ సమక్షం లోకి తీసుకుని వెళ్ళాడు. సుల్తాన్ అతన్ని సాదరంగా ఆహ్వానించాడు.

“రా బాబూ! నీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను? ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావు? ఎక్కడున్నావు?” అంటూ కుశల ప్రశ్నలడిగాడు.

“రాజా! ధర్మబద్ధంగానే మీ కూతుర్ని గెలుచుకున్నాను. కానీ నువ్వు ఇచ్చిన మాట ప్రకారం ఆమెను నాకిచ్చి వివాహం చెయ్యలేదు. తర్వాత నాకు ఇంటి మీదే ధ్యాస లేదు. నేను అలా ప్రపంచమంతా తిరుగుతూనే ఉన్నాను. కానీ మీరు చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాప పడుతున్నారు కావున మీ కుమార్తెను నా భార్యను చేసుకునేందుకు వచ్చాను. ఇప్పుడు మాకిద్దరికీ వివాహం జరిపించండి”

రాజు అలాగే అని వజీరుతో వివాహ పత్రం రద్దు చేయించుకుని వీరిద్దరి కోసం కొత్తగా మరో పత్రం సిద్ధం చేయించాడు. ఆ తర్వాత అతను సుల్తాన్ ను పెళ్ళి కూతురి దగ్గరకు తీసుకు వెళ్ళాల్సిందిగా కోరాడు. ఇద్దరూ కలిసి పెద్ద హాల్లోకి ప్రవేశించారు. అతను మంత్రం వేసినప్పటి నుంచీ అక్కడూ ఎవ్వరూ అంగుళం కూడా కదిలినట్లు లేరు.

“ఈ మాయ నుండి వాళ్ళను విముక్తి చేయగలవా?” అని అడిగాడు సుల్తాన్ అతన్ని.

“చేయగలననుకుంటా!.”  అతనికి అనుమానంగా, ఆందోళనగా ఉంది.

కొంచెం ఆలోచించి ముందు చెప్పిన మంత్రాన్ని తిరగేసి చదివాడు. అంతే! అక్కడ శిలల్లాగా నిలబడిపోయిన వారంతా తిరిగి ప్రాణం పోసుకున్నారు. రాజకుమారి ఆనందంగా తన భర్త చేయినందుకుంది…

సుల్తాన్ కూతురు – బట్టతల భర్త (టర్కీ జానపద కథ)

ఒకానొక కాలంలో టర్కీ దేశంలో కొండల మధ్యన ఒక చిన్న గుడిసెలో ఓ మహిళ తన కుమారుడితో కలిసి జీవిస్తుండేది. కానీ ఆ అబ్బాయి వయసు ఇరవై ఏళ్ళు పై బడ్డా తలపై జుట్టు మాత్రం ఇంకా అప్పుడే పుట్టిన శిశవుకు లానే ఉండేది. అందువల్ల అతను వయసైపోయినవాడిలా కనిపించేవాడు. దానికితోడు అతను ఏ పనీ సక్రమంగా చేసేవాడు కాదు. తల్లి అతన్ని ఎక్కడ పనిలో పెట్టినా వెంటనే తిరిగొచ్చేసేవాడు.

అలా ఉండగా ఓ వేసవి కాలం ఉదయం వాళ్ళ గుడిసె బయట ఉన్న తోటలో మగత నిద్రలో పడుకుని ఉండగా సుల్తాన్ కూతురు అందంగా అలంకరించుకుని తన చెలికత్తెలతో కలిసి గుర్రం మీద అటువైపుగా వెళుతూ కన్పించింది. పడుకున్న వాడల్లా అలా మోచేతి మీద పైకి లేచి ఆమె వైపు చూశాడు. అంతే! ఆ ఒక్క చూపు అతని స్వభావాన్నే మార్చేసింది.

వెంటనే దిగ్గున పైకి లేచి ఈ అమ్మాయిని తప్ప ఇంకెవర్నీ పెళ్ళి చేసుకోకూడదు అని నిర్ణయించుకుని గంతులు వేస్తూ తల్లి దగ్గరకు వెళ్ళి,

“నువ్వు వెంటనే సుల్తాన్ దగ్గరికి వెళ్ళి ఆయన కూతుర్ని నాకిచ్చి పెళ్ళి చేయమని అడగాలి” అన్నాడు.

ఉన్నట్టుండి కొడుకు అలా విచిత్రమైన కోరిక కోరేసరికి ఆమెకు పిచ్చి పట్టినట్లయి నిస్సహాయంగా ఓ మూలన కూలబడిపోయింది.

“చెప్తుంటే అర్థం కావడం లేదా నువ్వు పోయి సుల్తాన కూతుర్నిచ్చి నాకు పెళ్ళి చేయమని అడగాలి” అసహనంగా అన్నాడు.

“కానీ నువ్వు…. నువ్వేం మాట్లాడుతున్నావో నీకు అర్థం అవుతోందా?” ఆమె మాటలింకా తడబడుతూనే ఉన్నాయి.

“నీకు ఏ వ్యాపారం తెలీదు. మీ తండ్రి నీకోసం నాలుగు బంగారు నాణేలు తప్ప చిల్లి గవ్వ ఆస్తి కూడా మిగల్చలేదు. అలాంటిది నీకు సుల్తాన్ తన కుమార్తెనిచ్చి పెళ్ళి చేస్తాడంటావా? అసలు నువ్వు మతుండే మాట్లాడుతున్నావా?” అన్నది.

“అదంతా నాకు తెలీదు. నువ్వు మాత్రం నేను చెప్పినట్లు సుల్తాన్ దగ్గరికి వెళ్ళాల్సిందే” అంటూ పట్టు బట్టాడు. మోహం అటువంటిది మరి!

ఆమె వినీ విన్నట్లు ఉన్నా పగలూ రాత్రీ అదే పనిగా ఆమెను విసిగించేవాడు. వాడి పోరు తట్టుకోలేక ఒకనాడు ఆమె ఉన్నంతలో మంచి బట్టలు కట్టుకుని కొండకవతల ఉన్న రాజప్రాసాదానికి బయలు దేరింది.

ఆ రోజనగా సుల్తాన్ ప్రజల సమస్యలను తెలుసుకోవడానికి కొంత సమయం కేటాయించి ఉన్నాడు కాబట్టి ఆమె సుల్తాన్ ను దర్శనం చేసుకోవడానికి కష్టం కాలేదు.

“జహాపనా! దయచేసి నన్ను పిచ్చిదాన్నిగా భావించకండి. నేనలా కనిపించవచ్చు. కానీ నాకో కొడుకున్నాడు. వాడు మీ కుమార్తెను చూసినప్పటి నుంచీ నేను ఇక్కడికి వచ్చేదాకా ఒక్కరోజు కూడా నన్ను ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వలేదు. వాడు పెళ్ళి చేసుకుంటే మీ కుమార్తెనే పెళ్ళి చేసుకుంటాడట.”

“నేనప్పటికీ ఎంతగానో నచ్చజెప్పి చూశాను. అసలు ఇలా మాట్టాడినందుకు సుల్తాన్ నా తల తీసేసినా ఆశ్చర్యం లేదని చెప్పాను అయినా విన్లేదు. అందుకే మీ దగ్గరకు ఇలా వచ్చాను. ఇక మీ ఇష్టం వచ్చినట్లు చెయ్యండి” అని చెప్పి తలవంచుకుని నిలబడింది.

ఆ సుల్తాన్ కి ఎప్పుడూ ఇలాంటి మనుషులంటే ఆసక్తే. పైగా ఇదంతా ఆయనకు కొత్తగా, వింతగా తోచింది.  అందుకనే అలా చేతులు కట్టుకుని వణుకుతూ నిల్చున్న ఆమెతో

“సరే! ముందు నీ కొడుకుని ఇక్కడికి పంపించు” అన్నాడు.

ఆమెకు ఆశ్చర్యంతో నోటమాట రాలేదు. తన్ను తాను నమ్మలేక పోయింది. కానీ సుల్తాన్ రెండో సారి మరింత మార్ధవంగా పలికేసరికి ఆమె కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకుని వంగి వంగి సలామ్ చేస్తూ అక్కడి నుంచి ఇంటివైపు దారి తీసింది.

ఆమె ఇంటి గుమ్మంలో అడుగు పెట్టగానే కొడుకు ఆదుర్దాగా “ఏమైంది విషయం?” అంటూ ఎదురొచ్చాడు.

“నువ్వు వెంటనే క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా సుల్తాన్ దగ్గరికి వెళ్ళి నేరుగా ఆయనతోనే మాట్లాడాలి” అంది.

ఆ శుభవార్త వినగానే అతని ముఖం ఆనందంతో వెలిగిపోయింది. ఆమె మాత్రం “నా కొడుక్కి కొంచెం వెంట్రుకలుండుంటే ఇంకా అందంగా ఉండేవాడు కదా” అని బాధ పడింది.

“వెళతాను! మెరుపు కన్నా వేగంగా వెళతాను!!” అని అప్పటికప్పుడే అక్కడి నుండి అదృశ్యమైపోయాడు.

సుల్తాన్ ఆ బట్టతల వాడిని చూడగానే ఇంక వాళ్ళతో పరిహాసమాడటం మంచిది కాదని భావించాడు. ఎలాగూ అతన్ని తనే పిలిపించాడు కాబట్టి కారణం లేకుండా అతన్ని తిప్పి పంపడం ఇష్టం లేక అతనితో

“నువ్వు మా కుమార్తెను వివాహమాడదలచావని విన్నాను. కానీ ఆమెను వివాహం చేసుకోవాలంటే ఓ షరతుంది. ఆమెను పెళ్ళి చేసుకోబోయే వాడు ఈ ప్రపంచంలో ఉండే పక్షులన్నింటినీ పట్టి ఇక్కడ ఉద్యానవనంలోకి తీసుకురావాలి” అన్నాడు.

సుల్తాన్ నోటవెంట ఆ మాట వినగానే అతని ఉత్సాహమంతా నీరు గారిపోయింది.

“అసలు ప్రపంచంలో ఉండే పక్షులనంతా ఎలా పట్టాలి? ఒకవేళ అలా పట్టుకున్నా వాటన్నింటినీ ఉద్యానవనానికి చేర్చాలంటే ఎంత సమయం పడుతుంది?” ఇలా పరి పరి విధాలా ఆలోచించాడు.

కానీ తాను ఏ ప్రయత్నం చేయకుండానే రాజకుమార్తెను వదులుకున్నాననే భావన రాజులో కలగనీయకూడదని రాజుతో “అలాగే!” అని చెప్పి రాజభవనం దాటి ఇష్టం వచ్చిన దిక్కుకు నడవసాగాడు. ఆ విధంగా ఓ వారం రోజులపాటు నడిచాడు. అలా సాగిపోతుండగా అతనికి పెద్ద పెద్ద రాళ్ళు అక్కడక్కడా విసిరేసినట్లుండే ఓ ఎడారి ఎదురైంది.

sultan_story
sultan_story

దాన్ని దాటుతూ ఉండగా ఒకానొక రాతి నీడలో కూర్చుని ఉన్న ఒక సాధువు దర్శనమిచ్చాడు. ఆయన్ను సమీపిస్తుండగా చేయి జాపి రమ్మని సైగ చేశాడు.

అక్కడికెళ్ళి కూర్చోగానే ఆ సాధువు “నువ్వు ఏదో సమస్యల్లో ఉన్నట్లున్నావు. అదేంటో చెబితే నేను కొంచెం సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాను” అన్నాడు.

“ఓ ఋషివర్యా! నేను మా దేశాన్ని పాలించే సుల్తాన్ కుమార్తెను పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకున్నాను. కానీ ఆయన ఈ ప్రపంచంలో ఉండే పక్షులన్నింటినీ తీసుకొచ్చి ఉద్యానవనంలో వదిలితేగానీ కుదరదంటున్నాడు. ఈ పని ఎవరైనా చేయగలరా అసలు?” అని అడిగాడు.

“అధైర్యపడకు నాయనా! ఆ పని నీవనుకున్నంత కష్టమేమీ కాదులే ఇక్కడి నుండి పడమట దిక్కుగా ఓ రెండురోజులు ప్రయాణం చేస్తే ఓ తమాల వృక్షం కనిపిస్తుంది. అంతపెద్ద చెట్టు నువ్వు ఈ భూమ్మీద మరెక్కడా చూసి ఉండవు. దాని కిందకు వెళ్ళి బాగా దట్టంగా నీడ ఉన్న చోట మొదలుకు దగ్గరగా కదలకుండా కూర్చో.”

“కొద్దిసేపటి తర్వాత నీకు బ్రహ్మాండమైన పక్షి రెక్కల శబ్ధం వినిపిస్తుంది. ప్రపంచంలో ఉన్న అన్ని పక్షులూ అక్కడికే వచ్చి దాని శాఖల్లో చేరతాయి. అంతా నిశ్శబ్దం అయ్యేంత వరకూ ఏమీ చెయ్యొద్దు. ఆ తరువాత నేను నీకు చెప్పబోయే మంత్రాన్ని జపించు. అంతే పక్షులన్నీ ఎక్కడివక్కడ అలాగే ఉండిపోతాయి. అప్పుడు నువ్వు వాటన్నింటినీ నీ తలపైన, భుజాలపైన ఎక్కించుకుని సుల్తాన్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళవచ్చు” అని చెప్పి చెవిలో ఓ మంత్రం ఉపదేశించాడు.

అతను ఆనంద పరవశుడై ఆ సాధువుకు నమస్కరించి ఆయన చెప్పిన దిక్కుగా సాగిపోయాడు.

ఆ తర్వాత కొద్ది రోజులకు సుల్తాన్ ఆస్థానంలోకి పక్షుల రెక్కలతో కప్పబడియున్న ఓ విచిత్ర ఆకారం లోపలికి వస్తూ అతని కంటపడింది. సుల్తాన్ ఆశ్చర్యానికి అంతే లేదు. అంతకు ముందెన్నడూ ఆయన అలాంటి దృశ్యాన్ని చూసి ఎరుగడు. చిన్ని చిన్ని పక్షులు బెరుకు బెరుకు కళ్ళతో చూస్తూ వస్తూ ఉంటే అదో అద్భుత దృశ్యంలా గోచరించింది అతనికి.

నెమ్మదిగా రెక్కల చప్పుడు ప్రారంభమైంది. రంగు రంగుల రెక్కలు విచ్చుకుంటున్నాయి. వాటి మధ్యలో నుంచి “వెళ్ళండి” అనే అరుపు వినపడగానే అవి నలువైపులా ఎగురుతూ సుల్తాన్ చుట్టూ ఒకసారి తిరిగి తెరచి ఉన్న కిటికీల గుండా పక్కనే ఉన్న తోటలో తమ గూళ్ళను వెతుక్కోవడానికి వెళ్ళిపోయాయి.

[ఇంకా ఉంది…]