తప్పు-ఒప్పు

జపాన్ లో ఓ బౌద్ధ గురువు మంచి ఆధ్యాత్మిక వేత్తగా పేరు గాంచాడు. మంచి పేరుండటం వల్ల ఆయన వద్ద ఆధ్యాత్మిక సాధన కోసం విద్యార్థులు దేశం నలువైపుల నుంచి తరలి వచ్చేవారు. ఒకసారి అలా అభ్యాసం సాగుతుండగా ఒక విద్యార్థి దొంగిలిస్తూ పట్టుబడ్డాడు. మిగతా శిష్యులు దాన్ని గురువుకు ఎరుక పరచి సదరు శిష్యుడిని ఆశ్రమం నుంచి బహిష్కరించాల్సిందిగా కోరారు. కానీ ఆయన మాత్రం దాన్ని గురించి ఏమీ పట్టించుకోలేదు.

తరువాత కొన్ని రోజులకు అదే విద్యార్థి మళ్ళీ దొంగతనం చేస్తూ పట్టుబడ్డాడు. అప్పుడు కూడా ఆ గురువు దాన్ని గురించి పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. ఈసారి మిగతా శిష్యులకు బాగా అసంతృప్తి కలిగింది. అందరూ కలిసి  గురువుకు ఒక లేఖ పంపారు. తక్షణమే ఆ శిష్యుణ్ణి ఆశ్రమం నుంచి పంపించేయక పోతే  తామంతా వెళ్ళిపోతామని దాని సారాంశం.

గురువు ఆ లేఖను చదవగానే అందర్నీ తన ముందుకు పిలిచి

“నాయనలారా? మీరంతా విజ్ఞత గలవారు. మీకు ఏది మంచో ఏది చెడో తెలుసు”.

“మీరు ఇక్కడ కాకపోతే మరో చోటనైనా లక్షణంగా చదువుకోగలరు. కానీ మీ సహోధ్యాయికి ఏది తప్పో ఏది సరియో తెలియదు. అతనికి నేను కాకపోతే ఇంకెవరు ఉపదేశిస్తారు. కాబట్టి మీరు అందరూ నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయినా నేను మాత్రం అతన్ని ఇక్కడే ఉంచుకుంటాను”

అన్నాడు స్థిరంగా…

పక్కనే ఉండి ఇదంతా ఆలకిస్తున్న దొంగతనానికి పాల్పడ్డ శిష్యుడి నయనాలు అశ్రుపూరితాలయ్యాయి. ఆనాటి నుంచి తన పద్ధతులు మార్చుకుని గౌరవప్రదమైన జీవితం గడపసాగాడు.

ప్రకటనలు