సుల్తాన్ కూతురు – బట్టతల భర్త (కొనసాగింపు)

ముందు టపాకి కొనసాగింపు…

“మీరు చెప్పింది చేశాను. ఇప్పుడు మీ కూతుర్ని నాకిచ్చి పెళ్ళి చేయండి” అని అడిగాడు. సుల్తాన్ కు మాత్రం ఇంకా అతనికి తన కూతుర్నిచ్చి పెళ్ళి చేయడానికి ఇష్టం లేదు.

“అవును నువ్వు మేం చెప్పిన కార్యాన్ని చక్కగా నిర్వర్తించావు. కానీ మా కుమార్తెను వివాహమాడాలంటే ఇంకో పని చేయాలి. అదే! నీ బట్టతల మీద చక్కగా ఉంగరాల జుట్టు మొలిపించుకుని రావాలి. ఇంతకు ముందు మేం చెప్పిన  పని చేశావంటే నువ్వు చాలా తెలివైన వాడివి అయ్యుండాలి కాబట్టి ఈ పని కూడా నువ్వు చాలా సులువుగా చెయ్యగల నమ్మకం నాకుంది” అన్నాడు.

సుల్తాన్ తనని మోసం చేశాడని గ్రహించి అతను నెమ్మదిగా ఇంటి దారి పట్టాడు. ఒక నెల రోజుల పాటు ఇంట్లోంచి బయటికే రానేలేదు. ఒకరోజు ఉదయాన్నే సుల్తాన్ తన కూతుర్ని వజీరు కొడుక్కిచ్చి పెళ్ళిచేయడానికి నిశ్చయించాడని తెలియవచ్చింది. అంతే కాకుండా రాజభవనంలోనే వీలైనంత తొందర్లో పెళ్ళి కూడా చేయాలని అనుకుంటున్నాడని తెలిసింది.

అతను కోపంతో ఊగిపోయాడు. వెంటనే లేచి రాజభవనం మరమ్మత్తులు చేయడానికి పనివాళ్ళు ఉపయోగించే మార్గం గుండా అందరి కళ్ళుగప్పి లోనికి ప్రవేశించాడు. నెమ్మదిగా లోపల పెళ్ళి జరగబోతున్న మసీదు దగ్గరికి వచ్చాడు. ఎవరూ చూడని ఓ ద్వారం గుండా పెద్ద హాలు లోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ వధూవరులు, వారి బంధు మిత్రులు కొంతమంది మాత్రమే ఉన్నారు. అందరూ సుల్తాన్ రాక కోసం వేచి చూస్తున్నారు. ఆయన వచ్చి వివాహ పత్రాలపై సంతకం చేస్తే పెళ్ళైపోయినట్లే.

అతను నెమ్మదిగా మసీదు పై భాగాన్ని చేరి అక్కడ నుంచి తనకు ఎడారిలో సాధువు ఉపదేశించిన మంత్రాన్ని పఠించాడు. అంతే ఎక్కడి వాళ్ళు అక్కడే శిలా ప్రతిమల్లా ఆగిపోయారు. అంతా సిద్ధమయిందో లేదో తెలుసుకునేందుకు సుల్తాన్ పంపించిన సైనికులకు కూడా అదే గతి పట్టింది.

అక్కడ సుల్తాన్ చాలా సేపు ఎదురు చూసి చూసి అసహనంతో ఏం జరుగుతుందో చూద్దామని తానే స్వయంగా వచ్చి చూశాడు. అక్కడి వాళ్ళు శిలా విగ్రహాల్లా నిలబడిపోయి ఉన్నారు. రాజుకు ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. అంతా అయోమయంగా ఉంది. అంతా మాయగా ఉందని తలచి తన సేవకుణ్ణి ఒకడ్ని పిలిచి రాజ్యంలో నివసించే మాంత్రికుడిని పిలుచుకురమ్మని పురమాయించాడు.

ఆ మాంత్రికుడు రాగానే రాజు ముందు జరిగిందంతా చెప్పాడు. అతడు కాసేపు ఏదో ఆలోచించి “ఇదంతా మీ పొరపాటు వల్లే జరిగింది జపాహనా!” అన్నాడు. “మీరు ఆ యువకుడికిచ్చిన వాగ్ధానాన్ని నిలబెట్టుకుని ఉంటే ఇప్పుడు మీ కుమార్తెకు గతి పట్టేది కాదు. ఇప్పుడు దీనికి ఒకే పరిష్కారం ఉంది. ఆ బట్టతల యువకుడు ఎక్కడున్నా వెతికి తెచ్చి ఆమెతో పెళ్ళి చేయడమే” అన్నాడు.

రాజుకి ఏమీ పాలుపోలేదు. అలాగని మాంత్రికుడు చెప్పిన మాటను కాదనలేడు. ఎందుకంటే మాయలు, మంత్రాలు తనకంటే అతనికే బాగా తెలుసు కాబట్టి. ఇంక చేసేదేమీ లేక అతను ఎక్కడున్నా వెతికి తీసుకురావాల్సిందిగా సేవకుల్ని ఆజ్ఞాపించాడు.

ఇదంతా అతను ఓ స్తంభం చాటు నుంచి గమనిస్తూనే ఉన్నాడు. అంతా విని చిరునవ్వులు నవ్వుకుంటూ త్వరత్వరగా ఇంటి వైపు నడిచాడు. ఇంటికి వెళ్ళగానే తల్లిని పిలిచి ఈ విధంగా చెప్పాడు.

“ఇక్కడికి సుల్తాన్ భటులు వచ్చి నాకోసం అడుగుతారు. అప్పుడు నువ్వు నేను ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోయి చాలా కాలమైందనీ ఆ తర్వాత ఎప్పుడూ చూడలేదనీ చెప్పు. నేనెక్కడుంటానో కూడా తెలియదనీ, పేదదాన్ని గనుక తగినంత డబ్బులిస్తే వెతకడానికి ప్రయత్నిస్తాననీ చెప్పు.”అని చెప్పి పైన అటక పైకెక్కి దాక్కున్నాడు.

మరు నిమిషమే ద్వారం దగ్గర తలుపు తట్టిన చప్పుడైంది. ఆమె వెళ్ళి తలుపు తీసింది. తక్షణమే బిల బిల మంటూ కొందరు భటులు లోనికి ప్రవేశించారు.

“మీ బట్టతల అబ్బాయి ఇక్కడే ఉన్నాడా?” అడిగారు ఆమెని. “ఇక్కడే ఉంటే వెంటనే పంపించండి. రాజు గారు అతనితో నేరుగా మాట్లాడతారంట.”

“అయ్యో! నా బిడ్డ నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయి చాలా కాలమైంది. అప్పటి నుంచీ ఎక్కడికెళ్ళాడో, ఏమైపోయాడో కూడా తెలియలేదు.” అంది విచారంగా మొహం పెట్టి.

“అయ్యో పాపం . పోనీ ఎక్కడైనా ఉన్నట్లు ఏమైనా ఆచూకి తెలుసా? అతనికి సాక్షాత్తూ సుల్తాన్ తన కూతుర్నిచ్చి పెళ్ళి చేయాలనుకుంటున్నాడు. కాబట్టి అతన్ని తోడ్కొని వచ్చిన వారికి తప్పనిసరిగా పలు కానుకలందించగలడు” అన్నాడు.

“అతను ఎక్కడికెళుతున్నదీ నాతో చెప్పలేదు. కానీ సుల్తాన్ అంతగా కోరుతున్నాడు కాబట్టి చెబుతున్నా. అతను కొన్ని చోట్ల ఉండే అవకాశం ఉంది. అవి నాకే తెలుసు. నేను అసలే పేదదాన్ని. నాకు అక్కడికి వెళ్ళేందుకు సరిపోయే ధనం లేదు” అంది దీనంగా.

“ఓహ్! అది సమస్యే కాదు” అంటూ ఓ చిన్న సంచీ చేతికిచ్చి. ఇందులో వెయ్యి బంగారు నాణేలున్నాయి. నీకిష్టం వచ్చినట్లు ఖర్చు పెట్టుకో. అతనెక్కడున్నాడో చెప్పు. నీకింకా ధనం కావాలన్నా ఇస్తాం” అన్నాడో భటుడు.

“అయితే సరే!, నేను ప్రయాణానికి కొంచెం సిద్ధం చేసుకోవాలి. కొద్ది రోజుల్లోనే మీకు వర్తమానం పంపుతాను”

అలా ఓ వారం రోజుల పాటు ఆమె, ఆమె కొడుకు రాత్రి తప్ప ఇంటిని వదిలి బయటకు రానే లేదు. లేకపోతే చుట్టుపక్కల వాళ్ళు చూసేస్తారని భయం. కనీసం లాంతరు లాంటివి కూడా వెలిగించలేదు. అందరూ ఆ గుడిసె లో ఎవ్వరూ లేరనే అనుకున్నారు. అలా కొద్దొ రోజులకు ఒక రోజు వేకువ ఝామునే అతను లేచి మంచి బట్టలు కట్టుకుని, అల్పాహారం తిని రాజభవనం వైపు దారితీశాడు.

అక్కడ ఉన్న పెద్ద నీగ్రో సేవకుడు కూడా అతని రాక గురించి తెలిసినట్లుంది. చూసీ చూడగానే దోవ ఇచ్చేశాడు. లోపల అతనికోసం ఎదురు చూస్తున్న ఇంకో సేవకుడు అతన్ని నేరుగా రాజమందిరం లో సుల్తాన్ సమక్షం లోకి తీసుకుని వెళ్ళాడు. సుల్తాన్ అతన్ని సాదరంగా ఆహ్వానించాడు.

“రా బాబూ! నీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను? ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావు? ఎక్కడున్నావు?” అంటూ కుశల ప్రశ్నలడిగాడు.

“రాజా! ధర్మబద్ధంగానే మీ కూతుర్ని గెలుచుకున్నాను. కానీ నువ్వు ఇచ్చిన మాట ప్రకారం ఆమెను నాకిచ్చి వివాహం చెయ్యలేదు. తర్వాత నాకు ఇంటి మీదే ధ్యాస లేదు. నేను అలా ప్రపంచమంతా తిరుగుతూనే ఉన్నాను. కానీ మీరు చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాప పడుతున్నారు కావున మీ కుమార్తెను నా భార్యను చేసుకునేందుకు వచ్చాను. ఇప్పుడు మాకిద్దరికీ వివాహం జరిపించండి”

రాజు అలాగే అని వజీరుతో వివాహ పత్రం రద్దు చేయించుకుని వీరిద్దరి కోసం కొత్తగా మరో పత్రం సిద్ధం చేయించాడు. ఆ తర్వాత అతను సుల్తాన్ ను పెళ్ళి కూతురి దగ్గరకు తీసుకు వెళ్ళాల్సిందిగా కోరాడు. ఇద్దరూ కలిసి పెద్ద హాల్లోకి ప్రవేశించారు. అతను మంత్రం వేసినప్పటి నుంచీ అక్కడూ ఎవ్వరూ అంగుళం కూడా కదిలినట్లు లేరు.

“ఈ మాయ నుండి వాళ్ళను విముక్తి చేయగలవా?” అని అడిగాడు సుల్తాన్ అతన్ని.

“చేయగలననుకుంటా!.”  అతనికి అనుమానంగా, ఆందోళనగా ఉంది.

కొంచెం ఆలోచించి ముందు చెప్పిన మంత్రాన్ని తిరగేసి చదివాడు. అంతే! అక్కడ శిలల్లాగా నిలబడిపోయిన వారంతా తిరిగి ప్రాణం పోసుకున్నారు. రాజకుమారి ఆనందంగా తన భర్త చేయినందుకుంది…